MOTİVEYŞINIL

       Bir gün biri bana, denizi hiç suçlamamayı öğretti. Çekildiğinde de, taştığında da. Medcezir, demişti, “kaçış değildir. Deniz geri çekilmez; kendini toplar.” O gün bunu yalnızca deniz için sanmıştım. Meğer insan için söylenmiş. Hayat bazen içimizden çekilir. Neşemiz azalır, kelimelerimiz kısalır, sesimiz içeri doğru çöker. Eskiden kolayca güldüğümüz şeyler artık ağır gelir. İnsanlar hâlâ oradadır belki ama biz, kıyıdan biraz uzaklaşmışızdır. Bu bir kayboluş gibi görünür. Oysa çoğu zaman bir geri çekilmedir .      İnsan her zaman güçlü olduğu yerde kalamaz. Bazen dalgaların arasında durmak yorucudur. Herkesin gördüğü, dokunduğu, beklenti yüklediği yerde… İşte tam o noktada içimizdeki deniz çekilir. Gürültüyü azaltır. Fazlalıkları geride bırakır. Kim gerçekten bizimle kalacak, kim yalnızca dalgadayken yanımızdaymış, ortaya çıkarır. Medcezir anlarında insan yalnızlaşır sanılır. Aslında ilk kez kendine yaklaşır. Çünkü sular çekildiğinde kıyı görünür...

   Gece olunca bazı şeyler mesaiye kalır.  Gündüz susturulan düşünceler, ertelenen hisler, “sonra bakarım” denilen iç sesler… Hepsi tam da ışıklar kapandığında işbaşı yapar.  Gökyüzü bu yüzden geceleri daha yakındır insana.  Yıldızlar sadece yukarıda değil, içeride de yanar. Kimi zaman bir hatıranın ucunda, kimi zaman sebebi bilinmeyen bir sıkışmada. İçimizde uçuşan kelebekler, gündüzün mantığına sığmayan her şeyi geceye bırakır.  Gece, iç dünyanın vardiyasıdır.  Kimseye anlatılmayan sorular o saatlerde dolaşır zihinde. Bitmiş ama bitmemiş hisseden her şey, karanlıkta daha cesur olur. Çünkü gece yargılamaz; sadece dinler.  Bazen bir yıldız kayar gökte,  biz içimizden bir ihtimali bırakırız.  Bazen de hiçbir şey olmaz  ve en çok o zaman düşünürüz.  İnsan gündüzleri güçlü görünmeyi öğrenir,  geceleri ise dürüst olmayı.  Kelebekler de bu yüzden gece uçar; kalbin en savunmasız hâlini bilirler.  Belki de sorun, bu gec...

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...