MOTİVEYŞINIL

Şu an hayatımın çok tuhaf hissettiğim bir dönemindeyim. Öfkem de derin, hüznüm de derin. Vicdanım rahatsız, merhametim sonsuz. Gözlerim dolu dolu ama yanaklarım kupkuru. Ağlayamıyorum da, tam olarak susamıyorum da. Bir yanım geç kalmış gibi hissediyor; sanki hayat bir yerlere yetişmiş, ben bir durakta oyalanmışım gibi. Bir yanım ise hâlâ çok küçük… Bir çocuğun dünyayı anlamaya çalışırken hissettiği o kırılganlıkta. Ruhumun hevesi tükenmiş, bedenimin takati kalmamış gibi. Eskiden beni heyecanlandıran şeyler şimdi sadece bir yorgunluk bırakıyor içimde. Ama yine de bütün bunların bir sonraki evreye geçince biteceğine dair küçük bir inanç taşıyorum. Sonra düşünüyorum; ya bitmezse? Ya insan bazı yükleri tamamen bırakmıyor, sadece taşımayı öğreniyorsa? Zihnim karmakarışık. Düşünceler birbirine dolanmış ipler gibi. Çözmeye çalıştıkça daha da düğümleniyor. İçimde uzun zamandır bitmeyen bir doğum sancısı var. Sanki yeni bir ben doğmak istiyor ama bir türlü dünyaya gelemiyor. Ne eskiye döne...

Ben bir akşamüstü oturup turuncu bir yangının eteklerine, yüreği avuçlarımda atan bir can yoldaşıyla dünyayı ve kendimi tüketmek isterdim… Ne kadar derin bir özlem saklı bu cümlede. Çünkü insan bazen birini sevmekten çok, biri tarafından gerçekten anlaşılmayı ister. Kalbinin en karanlık köşelerini, en kırgın yanlarını, en anlamsız görünen düşüncelerini bile anlatmadan anlaşılmayı… Fakat sonra hayatın içinde dolaştıkça başka bir gerçekle karşılaşıyoruz: Kimse kimseyi bütünüyle anlayamaz. Herkes kendi yaralarından, kendi geçmişinden, kendi korkularından bakıyor dünyaya. Aynı cümleyi duyuyoruz ama başka anlamlar çıkarıyoruz. Aynı sessizliği yaşıyoruz ama farklı şeyler hissediyoruz. Bu yüzden bazen en yakınımızdaki insan bile içimizde kopan fırtınadan habersiz olabiliyor. Belki de Şükrü Erbaş’ın sorduğu o soru, hepimizin içinde yankılanıyor: “Kim kimi ne kadar anlayabilir Ömür Hanım?” Gerçekten ne kadar? Bir insanın acısını, yalnızlığını, kırgınlığını bütünüyle anlamak mümkün mü? Y...