Perde Arkası 🪟

Ben bir akşamüstü oturup turuncu bir yangının eteklerine, yüreği avuçlarımda atan bir can yoldaşıyla dünyayı ve kendimi tüketmek isterdim…

Ne kadar derin bir özlem saklı bu cümlede. Çünkü insan bazen birini sevmekten çok, biri tarafından gerçekten anlaşılmayı ister. Kalbinin en karanlık köşelerini, en kırgın yanlarını, en anlamsız görünen düşüncelerini bile anlatmadan anlaşılmayı…

Fakat sonra hayatın içinde dolaştıkça başka bir gerçekle karşılaşıyoruz: Kimse kimseyi bütünüyle anlayamaz.

Herkes kendi yaralarından, kendi geçmişinden, kendi korkularından bakıyor dünyaya. Aynı cümleyi duyuyoruz ama başka anlamlar çıkarıyoruz. Aynı sessizliği yaşıyoruz ama farklı şeyler hissediyoruz. Bu yüzden bazen en yakınımızdaki insan bile içimizde kopan fırtınadan habersiz olabiliyor.

Belki de Şükrü Erbaş’ın sorduğu o soru, hepimizin içinde yankılanıyor:

“Kim kimi ne kadar anlayabilir Ömür Hanım?”

Gerçekten ne kadar?

Bir insanın acısını, yalnızlığını, kırgınlığını bütünüyle anlamak mümkün mü? Yoksa birbirimizin hayatına sadece küçük pencerelerden mi bakabiliyoruz?

İnsan büyüdükçe ilişkilerin perde arkasını da görmeye başlıyor. Bazı yakınlıkların mecburiyetten, bazılarının alışkanlıktan, bazılarının ise yalnız kalmama korkusundan kurulduğunu fark ediyor. O zaman da kalabalıkların içinde sessizce gülümsüyor insan; çünkü herkes birbirini anladığını sanıyor ama çoğu zaman yalnızca kendi görmek istediğini görüyor.

Belki de mesele tamamen anlaşılmak değildir.

Belki mesele, bütün eksik anlamalarımıza rağmen birinin yanında kendimiz olmaktan korkmamaktır. Kelimelerimiz yarım kalsa da, içimiz tam anlaşılmasa da birinin “Ben seni anlamaya çalışıyorum.” diyebilmesidir.

Çünkü insanı iyileştiren şey kusursuz anlaşılmak değil, samimi bir çabanın varlığıdır.

Ve yine de içimizde hep aynı özlem kalır: Bir akşamüstü, turuncu bir gün batımının eteklerinde, yüreğimizi avuçlarına bırakabileceğimiz bir can yoldaşıyla oturmak… Dünyayı, kendimizi, kırgınlıklarımızı konuşmak… Ve belki ilk kez, gerçekten görülmüş hissetmek.

Kim kimi ne kadar anlayabilir, bilmiyorum.

Ama bazen bir insanın tüm hayatı, kendisini gerçekten anlamaya çalışan tek bir kalbe rastlamak için geçiyor.


Şarkı: Sar Bu Şehri / Can Ozan 🎶


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı