MOTİVEYŞINIL

      “Çocukluğumda anlatılan masallar kadar güzel ve renkli bir arka bahçesi var…” Belki de hepimizin içinde böyle bir arka bahçe var. Renklerin daha canlı, seslerin daha yumuşak, zamanın daha yavaş aktığı bir yer… Ama ne olduysa, büyüdükçe o bahçeye giden yol silikleşti. Peki gerçekten ne değişti? Çocukken dünya küçük ama derindi. Bir taş, bir hikâye olurdu. Bir ağaç, saklanacak bir sır. Yağmur sadece yağmazdı; bir oyunun başlangıcıydı. Çünkü çocuklukta anlamı biz verirdik. Hayatın kendisi değil, bizim ona yüklediğimiz hayal gücü belirlerdi her şeyin değerini. Büyüdükçe bunun yerini başka bir şey aldı: sorumluluk. Zamanı bölmeye başladık; iş, okul, gelecek, kaygı… Her şey “yetişmesi gereken” bir şeye dönüştü. Oysa çocukken zaman bizimdi, şimdi biz zamanın içindeyiz. Belki de mesele şu: Hayatın büyüsü kaçmadı, biz onu görmeye ayırdığımız dikkati kaybettik. Çünkü güzellik hâlâ orada. Bir akşamüstü güneşinde, çayın buharında, bir öğrencinin gözlerindeki parıltıda, y...

     Bazen bir ilaç değil, bir insan iyileştirir. Bir söz, bir bakış, bir omuza bırakılan baş… İçimizde kırılan yerleri tamir eden şey çoğu zaman başkalarının varlığıdır. Bu yüzden derler ya: İnsan insana şifadır, umuttur, yoldur.      Hayatın en zor anlarında insan, en çok yine insana ihtiyaç duyar. Çünkü yalnızlık sadece bir eksiklik değil, bazen de bir ağırlıktır. O ağırlığı hafifleten şey ise biriyle bölüşebilmektir. Derdini anlatabilmek, anlaşılmak, yargılanmadan dinlenmek… Bunlar küçük gibi görünen ama insan ruhunu ayağa kaldıran en büyük güçlerdir.      Birinin “buradayım” demesi, çoğu zaman çözümlerden daha değerlidir. Çünkü insan her zaman çözüm aramaz; bazen sadece yanında birinin olduğunu bilmek ister. İşte o anlarda bir dost, bir öğretmen, bir yabancı bile olsa samimi bir kalp; insana yol olur. Kaybolduğunu sandığın yerde, birinin sana tuttuğu ışık yönünü yeniden buldurur. Ama unutmamak gerekir: Biz de başkaları için aynı şey o...

     Frida Kahlo ’ nun o keskin ve sarsıcı sözünü bilirsin:  “Bir insanın dimdik duruşunun ardında kaç yenilgi, kaç gözyaşı, kaç kalp ağrısı olduğunu bilemezsiniz.”  İşte tam da bu yüzden, hayran olduğumuz güçlü insanların hikâyeleri çoğu zaman eksik anlatılır. Çünkü biz sonucu görürüz, süreci değil. Birinin dimdik ayakta oluşuna bakar, bunu bir karakter özelliği sanırız. Oysa o duruş, çoğu zaman bir tercih değil; mecburiyetin, kırılmanın ve yeniden toparlanmanın sonucudur.  Kimse bir sabah uyanıp “Ben artık güçlü biriyim” diye karar vermez. Güç dediğimiz şey; yutulan kelimelerin, içe akıtılan gözyaşlarının, gece kimse görmeden verilen mücadelelerin birikimidir. Herkesin görmediği o karanlık anlar, aslında o dik duruşun temelidir.      Bazen bir insanın susuşu, en büyük çığlığıdır. Bazen gülüşü, en derin acıyı saklar. Ve çoğu zaman en güçlü görünenler, en çok yorulanlardır. Ama yine de devam ederler. Çünkü başka çareleri yoktur.  Toplum ...

Telaşsız Bir Yaşam Gerçekten Mümkün mü?     Modern hayatın en büyük vaatlerinden biri huzur, ama en büyük çelişkisi de aynı zamanda huzursuzluk. Hepimiz zaman zaman “daha sakin, daha yavaş, daha az telaşlı” bir yaşamın hayalini kuruyoruz. Sabahları acele etmeden uyanmak, gün içinde koşturmadan nefes alabilmek, akşamları zihnimizi susturabilmek… Peki bu gerçekten mümkün mü, yoksa sadece zihnimizin kendine kurduğu bir kaçış noktası mı?  Gerçek şu ki, hayatın doğasında hareket var. Sorumluluklar, beklentiler, yetişmesi gereken işler, kurulması gereken ilişkiler… Tüm bunlar bizi ister istemez bir hızın içine çekiyor. Bu yüzden tamamen “telaşsız” bir yaşam, özellikle bugünün dünyasında, pek gerçekçi görünmeyebilir. Ama burada asıl mesele şu: Belki de sorun hayatın hızlı olması değil, bizim o hızın içinde kaybolmamız.   Sakinlik, dış koşulların tamamen durmasıyla değil; iç dünyamızın dengelenmesiyle başlıyor. Yani mesele, hayatı yavaşlatmak değil, hayatın içinde kendi...

     Okul dediğin yer, çocukların korkmadan koştuğu bir yer olmalıydı. Bir zil sesiyle başlayan, defter kokusuyla devam eden, en fazla sınav kaygısıyla ağırlaşan bir hayat… Ama şimdi bazı haberler, o bildiğimiz “okul” fikrini içimizden sessizce söküp alıyor.       Bir sabah çocuklar yine sıradan bir güne uyandılar. Belki biri ödevini unuttu diye endişeliydi, biri sevdiği arkadaşını göreceği için heyecanlıydı. Hiçbiri, bir daha eve dönememe ihtimalini düşünerek çıkmadı kapıdan. Zaten hiçbir çocuk böyle bir ihtimali bilerek büyümemeli. Okul, hayata hazırlayan bir yerdi. Hayattan koparan değil. Ve en acısı şu: Biz bu tür haberleri konuşurken bile “alışıyor” gibi oluyoruz. Bir süre üzülüp, sonra hayatımıza devam ediyoruz. Ama o sıralar boş kalıyor. O çantalar bir daha açılmıyor. Ve bazı hayatlar, daha başlamadan yarım kalıyor. Şimdi sormamız gereken şey şu değil: “Bu nasıl oldu?” Asıl soru şu: “Biz neyi gözden kaçırdık da okul bile güvenli değil artık?” Çü...

  Küçükken bazı hayallerimiz vardı. Bize uzak, ulaşılmaz, hatta biraz da büyülü gelen…“Bir gün olursa…” diye başlayan cümleler kurardık. O cümlenin içi umutla doluydu. Beklemek bile güzeldi. Zaman geçti. Büyüdük. Ve bir kısmına gerçekten ulaştık. Ama garip bir şey oldu: Hayalini kurarken içimizi kaplayan o heyecan, o tarifsiz mutluluk… Gerçeğe dönüşünce aynı kalmadı. Sanki bir şey eksildi. Oysa yıllarca bunu istememiş miydik? Ulaşınca neden içimizde o büyük coşku yok? Belki de mesele hiçbir zaman sadece “ulaşmak” değildi. Belki de bizi mutlu eden şey o hedefin kendisi değil, ona yüklediğimiz anlamdı. Gece uyumadan önce kurduğumuz hayaller, içimizden sessizce geçen “bir gün olacak” cümlesi, o bekleyişin içindeki saf umut… Hepsi, varış noktasından daha güçlüydü. Şimdi ise ulaştığımız şeyler, hayatın içine karışıyor. Bir zamanlar mucize gibi görünenler, gündelik hayatın sıradan bir parçası oluyor. İşte tam burada hedonik adaptasyon devreye giriyor. İnsan, en büyük hayaline bile alışab...