Sosyal İlaç : İnsan 💊

    Bazen bir ilaç değil, bir insan iyileştirir. Bir söz, bir bakış, bir omuza bırakılan baş… İçimizde kırılan yerleri tamir eden şey çoğu zaman başkalarının varlığıdır. Bu yüzden derler ya: İnsan insana şifadır, umuttur, yoldur.

    Hayatın en zor anlarında insan, en çok yine insana ihtiyaç duyar. Çünkü yalnızlık sadece bir eksiklik değil, bazen de bir ağırlıktır. O ağırlığı hafifleten şey ise biriyle bölüşebilmektir. Derdini anlatabilmek, anlaşılmak, yargılanmadan dinlenmek… Bunlar küçük gibi görünen ama insan ruhunu ayağa kaldıran en büyük güçlerdir.

    Birinin “buradayım” demesi, çoğu zaman çözümlerden daha değerlidir. Çünkü insan her zaman çözüm aramaz; bazen sadece yanında birinin olduğunu bilmek ister. İşte o anlarda bir dost, bir öğretmen, bir yabancı bile olsa samimi bir kalp; insana yol olur. Kaybolduğunu sandığın yerde, birinin sana tuttuğu ışık yönünü yeniden buldurur. Ama unutmamak gerekir: Biz de başkaları için aynı şey olabiliriz. Birinin yarasına merhem, karanlığına ışık, yoluna eşlik eden bir adım… Bazen farkında bile olmadan bir hayatın dönüm noktası oluruz. Söylediğimiz bir cümle, gösterdiğimiz bir anlayış, verdiğimiz küçücük bir destek; birinin yeniden ayağa kalkmasına sebep olabilir.

    İnsan insana sadece iyi günlerde değil, zor zamanlarda da temas ettiğinde anlam kazanır. Gerçek bağlar, tam da o kırılgan anlarda kurulur. Çünkü şifa, kusursuzlukta değil; kırılmış yerlerin görülmesinde ve sarılmasında gizlidir. Belki de bu yüzden, bu dünyada en çok ihtiyacımız olan şey yine birbirimiziz. Daha çok dinleyen, daha az yargılayan; daha çok anlayan, daha az uzaklaşan insanlar…

Çünkü insan, insana gerçekten şifa olabilir.
Yeter ki kalpten yaklaşsın.

Kitap: Erich Fromm / Sevme Sanatı 📚

Şarkı: Sen Varsın Diye / Yüz Yüzeyken Konuşuruz🎶

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı