MOTİVEYŞINIL

 Bazı acılar vardır… Seni yere serer, nefesini keser, hatta “Bunu nasıl atlatacağım?” diye düşündürür. Ama sonra bir bakarsın; üzerinden günler geçmiş, sen hâlâ yürüyorsun. Belki biraz eksik, belki biraz yorgun… Ama yürüyorsun. İşte o an anlarsın:  Acı, seni öldürmedi. Ama çok şey öğretti.  Kimse güçlü doğmuyor. Güç, yaşadığın şeyler seni yonttukça, kırdıkça, yeniden denemeye zorladıkça oluşuyor. Bir ilişkide hayal kırıklığı… Bir arkadaşında beklemediğin bir yüz… Bir hayat planının elinde eriyip gitmesi… Hepsi insanı ilk anda acıtır. Hatta bazen “Neden ben?” diye içinin öfkeyle dolduğu anlar olur. Ama sonra bir gün… Aynı şey sana artık eskisi kadar dokunmaz. Kalbin acıyı tanımış, taşımasını öğrenmiştir. Bu, en sessiz ama en net güçlenme hâlidir. “Acısa da öldürmez” derken aslında şunu demiş oluyoruz:  Bu sefer de geçecek.  Bu da hayatın beni büyütme şekillerinden biri.  Ve ben yine ayağa kalkacağım.      Acı, seni küçültmez. Sadece önemsiz ş...

        Ait hissetmek çoğu insanın düşündüğünden daha sessiz bir histir. Büyük sözlerle, büyük anlarla gelmez. Genellikle fark etmeden yerleşir insana. Bir ortamda omuzlarını indirdiğini fark edersin, gerginliğin çözülür, içinden “tamam, burada kendim olabiliyorum” dersin. Aslında aitlik tam olarak bu rahatlamanın içinde büyür.      İnsan çoğu zaman aitliği başkalarının davranışlarında arar: değer görmek, kabul edilmek, anlaşılmak… Ama zamanla anlar ki, dışarıdan gelen her şey geçicidir. Kalıcı olan, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkidir. Kendini reddettiğin yerde hiç kimse sana gerçek bir aitlik duygusu veremez. Ama kendine alan açtığında, duygularını ciddiye aldığında ve sınırlarını koruduğunda, bulunduğun yer yavaş yavaş sana tanıdık gelir.      Aitlik çoğu zaman bir “buldum” anı değildir. Daha çok, “artık kaçmıyorum” anıdır. Bir şeylerden kaçmayı bırakıp, duygularının karşısında durabildiğinde, içinde bir yer açılır. Bu yer, dış koş...

 Bir ilişkide dinlemek, duyduğunu sanmaktan çok daha derin bir eylemdir. Kelimeler kulağa gelir ama o kelimelerin taşıdığı duyguya yaklaşmak, insanın kendi iç sesini biraz geriye çekebilmesiyle mümkündür. Çünkü her söz, bir geçmişten, bir kırılganlıktan, bir yalnızlıktan taşınır. Dinleyen kişi yalnızca söyleneni değil, o sözün geldiği yeri de hisseder. Gerçek dinleme, karşındaki insanın iç dünyasında küçük bir alan açmaktır. Onu düzeltmeye çalışmadan, cevap aramadan, sadece varlığına dikkat vererek… İnsan bazen çözüm değil, anlaşılmış olmanın hafifliğine ihtiyaç duyar; çünkü anlaşılmak, insana değerli olduğunu hissettirir. Bir ilişkideki en büyük uzaklık, kelimelerin bitmesinden değil, kimsenin kimseyi gerçekten duymamasından doğar. Dinlemeyi zorlaştıran çoğu zaman karşımızdaki değil, kendi iç gürültümüzdür. Savunmalarımız, hızımız, korkularımız… Bunlar bir başkasının sesine yer bırakmaz. Ama insan kendi içini biraz susturabildiğinde, karşındakinin en küçük titreşimini bile duyar h...

  Bazı kavramlar öyle çok kullanıldı ki, anlamı yolda eksildi. “Kendine dön…” “Kendinle kal…” İyi de nasıl? İnsanın bir sürü sorumluluğu, aklında bir o kadar sesi varken bu laflar bazen gerçek hayata hiç dokunmuyormuş gibi duruyor. Belki de sorun, bu cümlelerin sanki sihirli bir anahtar gibi sunulması.Oysa hayatın içinde hiçbir şey tek adımla düzelmiyor; ne bir günde toparlanıyoruz, ne de bir gecede kendimizi buluyoruz.Bence “kendine dönmek” dediğimiz şey aslında çok daha basit: Kendini duymaya izin vermek. Bir şey hoşuna gitmediğinde “Evet, bu bana ağır geldi.” diyebilmek… Bir ilişkide kırıldığında “Burada canım acıdı.” demekten çekinmemek… Bazen sadece yorgun olduğunu kabul etmek. Bu, meditasyon minderine oturup derin nefesler almaktan çok daha günlük, çok daha gerçek bir şey. Kendine dönmek; evde çay koyup iki dakika sessizce oturmak, telefonu kenara bırakıp kalbinden geçenleri yoklamak, koşuşturmanın içinde bir an durup “Ben şu an nasılım?” diye sormak kadar sade. Ve belki ...

  “Çarpık ağaç hayatını yaşar, doğru ağaç ise tahtaya dönüştürülür.” Ne güzel bir hatırlatma değil mi? Hepimiz bir zamanlar “doğru” olmanın ödül olduğunu sandık. Düzgün konuşmanın, fazla gülmemenin, ölçülü davranmanın… Ama kimse bize söylemedi; fazla doğru olursan, kesilip biçileceğini. Belki de hayatta kalmanın yolu biraz çarpık kalmaktan geçiyor. Çünkü çarpık ağaç, eğriliğiyle yaşar. Kökleriyle toprağa tutunur, dallarıyla ışığı arar. Rüzgârla dans eder ama kırılmaz. Biçimsizdir belki ama kendi halindedir; özgürdür. Doğru ağaç ise kusursuz görünür. Ama o kusursuzluk, birilerinin gözünde “kullanışlı” olmaktır. Bir gün gelir, baltalar onu bulur. Parçalara ayrılır, cilalanır, başkalarının hizmetine sunulur. Yaşamaz artık; sadece bir amaca dönüşür.İnsan da böyle değil midir? Fazla doğru, fazla uyumlu, fazla mükemmel olunca… birilerinin beklentilerine göre yaşar. Oysa eğrilik, bazen hayatta kalma biçimidir. Kendi yolunu bulmak, kimsenin ölçüsüne sığmamayı göze almaktır.Bazen yamuk gö...

  Bir önceki yayında  sevginin beraberinde getirdiği değişime değinmiştik fakat bu değişim duygusal ve olumlu anlamda gelen değişimlerdi; çünkü biriyle olmak şekil değiştirmek değildir. Yan yana durmak, yepyeni bir enerji doğurmak demektir. Birlikte yürümek, beraber inşa etmek demektir. Birbirinin alanına girmeden, kuvvetle sevgiyle büyümektir. Gerçek bağ, birinin diğerinde eriyip yok olması değil, iki ruhun kendi merkezinde kalırken birbirine eşlik etmesidir. 👉1 sayısı kozmik olarak ''Ben'' bilincidir. Kendini bilmenin, öz kimliğini fark etmenin, yaratıcı gücüyle ayağa kalkmanın titreşimidir. Başlangıçtır, kaynaktır. Bir varoluşun, bir ruhun ilk nefesidir. ''Ben varım.'' der. 1'in enerjisi dik duruştur, ilahi iradedir, benliğin özüne ulaşma çabasıdır. Ama 11, iki 1'in yan yana gelmesiyle doğar. Bu, ben ve senin yan yana durup ''biz'' olmadan da tamamlanabileceğini gösterir. 11, eşlik eden iki ışığın birleşip portal oluşturmasıdı...

Bazı değişimler fark ettirmeden gelir. Bir bakarsın sesin yumuşamış, bakışların daha sabırlı olmuş, cümlelerinin keskinliği gitmiş. Birine, bir şeye, bir hayata sevgiyle yaklaşmaya başladığında dünyayı değil ama bakış açını değiştirirsin. Ve işte o an, en büyük dönüşüm başlamıştır. Sevgi, içimizdeki sert köşeleri törpüler. Birini gerçekten sevdiğinde, onu olduğu gibi kabul etmeyi öğrenirsin sonra fark edersin ki aslında kendini de affetmeyi öğrenmişsin. Sevgi sadece karşındakine değil, sana da iyi gelir. Çünkü sevdikçe içinden geçen yollar aydınlanır. Sevdikçe korkuların çözülür, sevdikçe “ben” küçülür “biz” büyür. Bazen bir insanla, bazen bir hayalle, bazen de bir sabahın sessizliğinde sevmeyi yeniden öğreniriz. Ve o sevgi, bizi daha sabırlı, daha anlayışlı, daha umutlu biri yapar. Sevgi değiştirir…Ama en çok da sevdiğini sanırken aslında “kendini sevmeyi” öğrendiğinde değiştirir.💙