Aitlik: Kendine Yer Açtığında Dünya da Yer Açıyor💢

     Ait hissetmek çoğu insanın düşündüğünden daha sessiz bir histir. Büyük sözlerle, büyük anlarla gelmez. Genellikle fark etmeden yerleşir insana. Bir ortamda omuzlarını indirdiğini fark edersin, gerginliğin çözülür, içinden “tamam, burada kendim olabiliyorum” dersin. Aslında aitlik tam olarak bu rahatlamanın içinde büyür.

    İnsan çoğu zaman aitliği başkalarının davranışlarında arar: değer görmek, kabul edilmek, anlaşılmak… Ama zamanla anlar ki, dışarıdan gelen her şey geçicidir. Kalıcı olan, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkidir. Kendini reddettiğin yerde hiç kimse sana gerçek bir aitlik duygusu veremez. Ama kendine alan açtığında, duygularını ciddiye aldığında ve sınırlarını koruduğunda, bulunduğun yer yavaş yavaş sana tanıdık gelir.

    Aitlik çoğu zaman bir “buldum” anı değildir. Daha çok, “artık kaçmıyorum” anıdır. Bir şeylerden kaçmayı bırakıp, duygularının karşısında durabildiğinde, içinde bir yer açılır. Bu yer, dış koşullardan bağımsızdır. Bir insan, bir ev, bir şehir bu hisse eşlik edebilir ama aitliğin kaynağı orada değildir.

    Belki de en büyük yanılgımız, aitliği bir hedef gibi görmemiz. Oysa ait hissetmek; bir yere sahip olmak değil, kendine sahip çıkabilmektir. Ve insan kendine sahip çıktıkça, dışarıdaki dünya da biraz daha yuva gibi gelmeye başlar.💟

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı