MOTİVEYŞINIL

 Bazı sözler vardır; insan onları okuduğunda değil, yaşadığında anlar. Mevlana'nın '' Yaralar ışığın girdiği yerdir.'' sözü de onlardan biridir. Bu söz çoğu zaman teselli gibi okunur. Oysa içinde sadece umudu değil, büyük bir hakikat de taşır.  Hayat, hepimizin kapısını farklı şekillerde çalar. Kimi bir ayrılıkla, kimi bir kayıpla, kimi de uzun süre taşıdığı bir hayal kırıklığıyla tanışır. İnsan en çok da hiç beklemediği yerden yara alır. Çünkü canımızı acıtan şeylerin çoğu,  bir zamanlar en çok güvendiğimiz şeylerdir. Yara dediğimiz şey yalnızca acı değildir aslında. Aynı zamanda bir açıklıktır. İçimize kadar uzanan bir çatlak... Ve bazen o çatlak olmasaydı, ne kendimizi tanıyabilir ne de hayatı başka bir gözle görebilirdik. Kimimiz güçlü görünmek için yaralarımızı saklarız. Üzerlerini örter, yokmuş gibi davranırız. Oysa insanı olgunlaştıran şey kusursuzluğu değil, tam da o kırılmış yanlarıdır. Çünkü acı, doğru yaşandığında insana kendisiyle ilgili hiçbir mutluluğu...

 Bazı insanlar hayatımıza sonradan girer. Bazıları ise biz daha dünyaya gözlerimizi açmadan bizim için bekliyordur. Anne olmak nasıl bir duygudur bilmiyorum. Ama evlat olmak ve yıllar geçtikçe annemi yeniden tanımak nasıl bir şey, onu biraz biliyorum. Çocukken annelerimizi sadece anne sanıyoruz. Yemek yapan, bizi okula gönderen, hastalandığımızda başımızda bekleyen insanlar... Sonra büyüyoruz. Bir gün onların da hayalleri olduğunu fark ediyoruz. Kırıldıklarını... Yorulduklarını... Korktuklarını... Ve en çok da bizim için vazgeçtiklerini. Ben büyüdükçe annemin ne kadar güçlü olduğunu değil, aslında ne kadar insan olduğunu görmeye başladım. Her şeyi bilen bir kahraman değilmiş. Elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışan bir kadınmış. Belki bazı hatalar yaptı. Belki bazı yaralar bıraktı. Belki ben de onu zaman zaman anlamadım. Ama bugün dönüp baktığımda görüyorum ki sevgisini göstermenin yolunu bildiği kadarıyla sevmiş beni. Hayat bazen insanı çok uzaklara savuruyor. Aynı evde y...