Anneme🫀

 Bazı insanlar hayatımıza sonradan girer. Bazıları ise biz daha dünyaya gözlerimizi açmadan bizim için bekliyordur. Anne olmak nasıl bir duygudur bilmiyorum. Ama evlat olmak ve yıllar geçtikçe annemi yeniden tanımak nasıl bir şey, onu biraz biliyorum.

Çocukken annelerimizi sadece anne sanıyoruz.
Yemek yapan, bizi okula gönderen, hastalandığımızda başımızda bekleyen insanlar... Sonra büyüyoruz. Bir gün onların da hayalleri olduğunu fark ediyoruz. Kırıldıklarını... Yorulduklarını... Korktuklarını... Ve en çok da bizim için vazgeçtiklerini.

Ben büyüdükçe annemin ne kadar güçlü olduğunu değil, aslında ne kadar insan olduğunu görmeye başladım.
Her şeyi bilen bir kahraman değilmiş.
Elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışan bir kadınmış. Belki bazı hatalar yaptı. Belki bazı yaralar bıraktı. Belki ben de onu zaman zaman anlamadım. Ama bugün dönüp baktığımda görüyorum ki sevgisini göstermenin yolunu bildiği kadarıyla sevmiş beni.

Hayat bazen insanı çok uzaklara savuruyor. Aynı evde yaşarken bile birbirimizi duymadığımız zamanlar oluyor. Kırgınlıklar birikiyor, söylenmeyen cümleler çoğalıyor. Ama yıllar bana şunu öğretti: İnsan en çok annesinin sesini özlüyor. En çok annesinin duasına ihtiyaç duyuyor. Ve ne yaşarsa yaşasın, içinde hep çocuk kalan bir yanı annesine doğru yürümeye devam ediyor.

Bugün bu satırları yazarken kusursuz bir anneden bahsetmiyorum. Çünkü kusursuz insan yok. Ben bana hayat veren, düştüğümde içi benden daha çok acıyan, mutlu olduğumda gözleri parlayan, benimle gurur duyan bir kadından bahsediyorum. Bunu her zaman ve her yerde söylüyorum : İyi ki benim annemsin. İyi ki bu hayatta yollarımız anne ve evlat olarak kesişmiş. Seni her zaman gururla anlattım ve anlatacağım.  Ve iyi ki, her şeye rağmen, sevgiyi önce senden öğrenmişim.

Annelerimizin hep yanımızda olması mümkün değil. Ama onların bize bıraktığı sevgi, öğütler, alışkanlıklar ve dualar ömür boyu bizimle kalıyor. Bu yüzden bugün annesi hayatta olan herkes için küçük bir hatırlatma olsun: Bazen bir telefon açın. Bazen sarılın. Bazen de hiçbir sebep yokken "Seni seviyorum" deyin. Çünkü bazı sevgiler, dile getirildikçe çoğalıyor. 

Anneme... Ve kalbinin bir köşesinde hâlâ annesinin elini tutan herkese... ❤️

Şarkı : Gülpembe / Barış Manço 🎶


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı