Senin Rengin Ne?🌈

 Hiç düşündünüz mü; neden bazı renklere kendimizi daha yakın hissederiz?

Belki bunun cevabı modada, dekorasyonda ya da estetik tercihlerde değildir. Belki bazı renkler bize bir duyguyu hatırlattığı için onları severiz. Çünkü bazen kelimeler anlatamaz ama bir renk anlatır.

Mesela bana göre dinginliğin rengi mavidir. Uzaklara dalıp gittiğimiz bir gökyüzü, kıyısında sessizce oturduğumuz bir deniz gibi... İnsan mavinin içinde biraz yavaşlar. Biraz susar. Biraz da kendini dinler. Tam bir babayı anlatmıyor mu sence de ?

Yeşil huzurdur. Belki ağaçların gölgesinden, belki doğanın kendini hiç acele etmeden yenileyebilmesinden. Ne zaman yorulsam, zihnimdeki huzurun rengi hep yeşile çalar.

Sarı ise hayat enerjisi. Sabah perdeden sızan güneş ışığı, içten gelen bir kahkaha, sebepsiz yere iyi hissettiğimiz günler... Sarı bana yaşamın hareketini hatırlatıyor. Her şeye rağmen devam eden o canlılığı. Evin en küçüğü demek bende sarı, kardeş demek.

Siyahı çoğu zaman karanlıkla eşleştiririz. Oysa benim için siyah biraz kendine dönmektir. Kalabalıklardan uzaklaşıp kendi sesini duyabilmek, dış dünyanın gürültüsünü kapatıp içeriye bakabilmek. Bazen insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey de budur. Biraz ben, en çok ben, sık sık kendine dönen ben...

Mor ise özgüven. Kendini kanıtlamak zorunda hissetmeden var olabilmek. Kusurlarıyla, güçlü yanlarıyla, olduğu hâliyle kendini kabul etmek. Bendeki morun içinde biraz da annem var.

Belki de hayat aslında renklerden oluşan görünmez bir harita. Her dönemimizde başka bir renge ihtiyaç duyuyoruz. Bazen mavinin sakinliğine sığınıyor, bazen sarının enerjisini arıyor, bazen de siyahın sessizliğinde kendimizi buluyoruz.

Kim bilir... Belki de en sevdiğimiz renk, olmak istediğimiz kişiyi değil; en çok ihtiyaç duyduğumuz duyguyu anlatıyordur. Peki ya sizin için dinginliğin, huzurun, cesaretin ya da mutluluğun rengi hangisi? Belki de kendimizi anlatmanın en güzel yollarından biri, seçtiğimiz renklerin izini sürmektir. 🌿✨

Şarkı: Rengarenk / Yüksek Sadakat 🎶

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı