Neden mi Yazıyorum ?

Bazen bir cümleye takılıp kalıyorum.

Herkesin okuyup geçtiği bir söz, yolda gördüğüm bir manzara, bir şarkının içinden geçen birkaç kelime ya da bir fotoğraf… Bazı şeyler gelip zihnimin bir köşesine yerleşiyor. Sonra ben günlük hayatıma devam ederken onlar benimle kalıyor. İşte o zaman anlıyorum ki, o cümlenin bende söylemek istediği bir şey var.

Belki bu yüzden yazıyorum.

Çünkü bazı duygular sadece hissedilmek istemiyor; anlaşılmak da istiyor.

Yazmak benim için bir şey öğretmek ya da birilerine bir şey anlatmak değil aslında. Daha çok anlamaya çalışmak. Kendimi, hayatı, insanları, bazen de neden bazı şeylerin içimde bu kadar iz bıraktığını…

Bir yazıya başlarken çoğu zaman sonunun nereye varacağını bilmiyorum. Bir cümleden yola çıkıyorum sadece. Sonra o cümlenin peşinden gidiyorum. Bazen beni çocukluğuma götürüyor, bazen bir özleme, bazen de uzun zamandır fark etmediğim bir duyguya.

Yazmak biraz yürümeye benziyor benim için.

Yolun sonunu bilmeden çıkılan bir yürüyüş gibi.

Belki de bu yüzden seviyorum onu.

Çünkü yazarken yalnızca bir metin ortaya çıkmıyor. Ben de değişiyorum.

Hayatın içinde çoğu zaman yetişmemiz gereken işler, sorumluluklarımız, telaşlarımız oluyor. Günler bazen birbirine benziyor. Sabahlar akşama, akşamlar başka bir sabaha karışıyor. Böyle zamanlarda insan kendi sesini duymayı unutabiliyor.

Ama yazarken öyle olmuyor.

Yazarken duruyorum.

Kendime dönüyorum.

İçimde olup bitene kulak veriyorum.

Ve galiba en çok bu yüzden yazıyorum. Çünkü yazarken kendime yaklaşabiliyorum.

Bir şeyler üretmenin verdiği haz da burada başlıyor sanırım. Yazıyı yayımlamak, paylaşmak ya da insanların beğenmesi elbette güzel. Ama beni heyecanlandıran şey bunlardan önce geliyor.

Bir fikrin doğduğu an.

Bir cümlenin yerine oturduğu an.

Bir paragrafı bitirdiğimde hissettiğim o küçük sevinç.

Bir yazının yavaş yavaş nefes almaya başladığını görmek…

O anlarda içimde tarif etmesi zor bir canlılık hissediyorum.

Sanki dünyaya küçük de olsa bir iz bırakıyorum.

Sanki sadece yaşayıp geçmiyorum da, yaşadıklarımı anlamlandırmaya çalışıyorum.

Belki de bu yüzden üretirken kendimi daha çok var hissediyorum.

Çünkü insan bazen yaptığı işlerle değil, ortaya koyduğu anlamlarla var oluyor.

Bir video hazırlarken, bir fotoğraf seçerken ya da bir blog yazarken hissettiğim şey tam olarak bu.

Kendimden bir parçayı görünür kılmak.

Belki herkesin dikkatini çekmeyecek.

Belki çok kişi okumayacak.

Belki bazı yazılarım sessizce geçip gidecek.

Ama yine de yazmak istiyorum.

Çünkü yazmak benim için bir sonuç değil, bir yol.

Kendime çıkan bir yol.

Hayata çıkan bir yol.

Ve bazen tek bir cümleyle başlayan o yolculuk, bana kendimi yeniden hatırlatıyor.

Sanırım bu yüzden yazıyorum.

Kelimelerle bir şeyler anlatmak için değil sadece…

Kelimelerin arasında kendimi bulabilmek için. 

Bugün şarkı olarak yazının ruhuna değil de benim ruhuma işleyen nostaljik bir şarkı ekleyeceğim: 


Sarmaşık Gülleri / Selma Hünel 🎶

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı