Ruhun Tercümanı 🏺

 Bazen bir insanla saatlerce konuşursun ama sohbet bittiğinde kendini daha yalnız hissedersin. Çünkü bazı konuşmalar bilgi alışverişi değildir; ruhların birbirine değip değmediğinin sınandığı yerlerdir.

Herkes aynı şeyleri konuşabilir. Hava durumundan, gündemden, işten, okuldan, hayattan bahsedebilir. Ama herkes aynı derinlikte hissedemez. İşte yorgunluk da tam burada başlar.

Aynı kafada olmadığın insanlarla sohbet etmek, sürekli başka bir dil konuşmaya çalışmak gibidir. Kelimeler aynıdır ama anlamları farklıdır. Sen bir cümlenin altındaki duyguyu anlatmaya çalışırken karşındaki sadece cümlenin kendisini duyar. Sen bir yaradan bahsederken o olayı konuşur. Sen anlam ararken o sonuç arar.

Ve zamanla fark edersin ki seni yoran şey fikir ayrılığı değildir. Çünkü farklı düşünen insanlar da birbirini anlayabilir. İnsanı yoran şey; anlaşılmaya çalışılmamasıdır. Bazı insanlar için sohbet yalnızca konuşmaktır. Bazıları için ise bir yere varmaktır. Bir duyguya, bir düşünceye, bir fark edişe…

Bu yüzden bazen kalabalık masalarda sessizleşiriz. Çünkü anlatmak istediklerimizin o masada bir karşılığı olmadığını hissederiz. Konuşuruz ama duyulmayız. Güleriz ama anlaşılmayız.

İnsan yaş aldıkça sohbet ettiği kişilerin sayısını değil, kalitesini önemsemeye başlar. Çünkü ruh, kendisini sürekli tercüme etmek zorunda kaldığı yerlerde yorulur. Belki de bu yüzden bazı insanlarla beş dakika konuşmak saatlerce dinlenmiş gibi hissettirirken, bazı insanlarla geçirilen saatler insanda açıklayamadığı bir ağırlık bırakır. Çünkü gerçek yakınlık aynı şeyleri sevmek değildir.

Aynı yerden hissedebilmektir.

Ve bazen insanın en büyük yalnızlığı, etrafında kimsenin olmaması değil; etrafında birçok insan olmasına rağmen hiçbirinin onunla aynı frekansta olmamasıdır. Bu yüzden her uzaklaşma kibir değildir. Her sessizlik kırgınlık değildir.

Bazen insan sadece ruhunu yoran konuşmalardan çekilir ve kendisini anlayan birkaç sesin kıymetini daha iyi anlar.

Çünkü bazı sohbetler zihni doldurur.

Bazıları ise kalbe ev hissi verir.🏺


Şarkı : Akrep ve Yelkovan / Palmiyeler 🎶


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı