Ya O Yol ?

  Søren Kierkegaard'ın şu sözü üzerine konuşalım biraz: ''Neyi seçersen seç pişman olursun. Çünkü sorun tercihlerinde değil, yaşanmamış bir hayatı romantize etmendir. İnsan her daim gidilmemiş bir yolu cazibeli ve gizemli bulur. Bu yüzden mesele en doğru seçimi yapman değil, hangi pişmanlıkla yaşayacağını seçip karar vermendir. '' Bu cümleyi ilk okuduğumda biraz sert gelmişti bana. Çünkü hepimiz hayatımız boyunca ''doğru kararı'' vermeye çalışıyoruz. Sanki bir yerde kusursuz bir seçenek var ve biz onu bulabilirsek hiçbir şey için üzülmeyecekmişiz gibi... Ama zaman geçtikçe şunu fark ettim: İnsan çoğu zaman seçtiği şeyden değil, seçmediği ihtimallerden etkileniyor.

    Bir şehirde kalınca gidemediği şehirleri düşünüyor. Bir ilişkiyi sürdürünce yaşayamadığı ihtimalleri merak ediyor. Bir işi seçince diğer kapıların arkasında ne olduğunu hayal ediyor. Çünkü yaşanmış olanın yükü vardır; sorumluluğu, yorgunluğu, hayal kırıklıkları vardır. Yaşanmamış olan ise kusursuzdur. Eksiklerini bilmediğimiz için ona güzellikler yükleriz. Belki de bu yüzden bazen neyi seçersek seçelim içimizde küçük bir ''acaba'' kalıyor. Ama bugün geldiğim noktada başka bir şeye daha inanıyorum:     Bazen neyi seçersek seçelim, olacağı varsa oluyor. Bazı insanlar hayatımıza girecekse giriyor. Bazı yollar bizim için açılacaksa açılıyor. Bazen saatlerce düşündüğümüz kararların sonucu, sandığımız kadar bizim kontrolümüzde olmuyor. Bu düşünce beni kaderci yaptığı için değil, her şeyi kontrol edemeyeceğimi kabul ettiğim için rahatlatıyor. Çünkü hayat yalnızca seçimlerden ibaret değil. Hayat, seçimlerden sonra olanlarla da ilgili. Bu yüzden artık benim için önemli olan şey, en doğru seçimi yapmak değil. 

Seçimimin bende uyandırdığı duyguların sorumluluğunu almak.

Mutlu olduysam onu sahiplenmek.

Üzüldüysem ondan kaçmamak.

Yanıldıysam bunu kabul etmek.

Doğru çıktıysa da kendime hakkını vermek.

    Belki mesele gerçekten de hatasız bir yol bulmak değildir. Çünkü hangi yolu seçersek seçelim, o yolun içinde hem güzellikler hem de pişmanlıklar olacaktır. Asıl mesele, seçtiğimiz yolun ardından dönüp sürekli diğer yola bakmak yerine, yürüdüğümüz yolun hakkını verebilmektir. Çünkü insan bazen yanlış seçimlerden değil, yaşamadığı ihtimallere fazla anlam yüklemekten yorulur. Ve belki de huzur; ''Ya diğer yolu seçseydim?'' sorusunun cevabını bulmakta değil, seçtiğimiz yolun içinde kendimize ait bir anlam kurabilmektedir. 🤍

Şarkı: Aykız / Ezginin Günlüğü 🎶

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı