Taşma Payı 💧

 Hani bazen bir an olur…

Serçe parmağın sehpanın köşesine çarpar ve oturup saatlerce ağlarsın.

Dışarıdan bakan biri bunu anlamsız bulabilir. “Alt tarafı parmağını çarptın.” der. Hatta sen bile kendine kızarsın. “Buna mı ağladım şimdi?” diye düşünürsün.

Ama mesele çoğu zaman serçe parmak değildir.

Mesele; uzun zamandır içine attığın kelimelerdir.

Söylemek isteyip söyleyemediklerin, hak ettiğin halde alamadığın değer, güçlü görünmek için yuttuğun gözyaşları, yorulduğunu kimseye belli etmeden taşıdığın yüklerdir.

Çünkü insan bazen ağlamayı kendine yakıştıramaz.

Bazen yaşadığı şeyi yeterince önemli görmez.

“Geçer.” der.

“Abartmaya gerek yok.” der.

“Şimdi sırası değil.” der.

Ve her defasında duygularını biraz daha içine gömer.

Fakat beden unutmaz.

Zihin susturulan her duygunun kaydını tutar.

Kalp görmezden gelinen her kırgınlığı sessizce biriktirir.

Özellikle de etrafında sana ihtiyaç duyan insanlar varsa…

Bazen düşmemeyi kendin için değil, onlar için seçersin.

“Ben yıkılırsam onlar da üzülür.”

“Ben yorulduğumu söylersem yük olacağım.”

“Ben ağlarsam güçlü durması gereken kişi kim olacak?”

diye düşünürsün.

Ve fark etmeden omuzlarında herkesi taşıyan bir dağa dönüşürsün.

Ama dağlar bile sonsuza kadar yük taşıyamaz.

İçinde birikenler, dağın yamacında sessizce biriken karlar gibidir.

Dışarıdan bakıldığında her şey sakindir.

Her şey normal görünür.

Ta ki küçücük bir taş yerinden oynayana kadar…

İşte o serçe parmağın sehpaya çarpması bazen o taştır.

Canını acıtan şey aslında o an değildir.

O an, çok uzun zamandır birikenlerin önüne geçilemeyen bir çığa dönüşmesidir.

Sonra gözyaşları gelir.

Bir olay için değil…

Yüzlerce olay için.

Bir söz için değil…

Yıllardır söylenemeyen tüm sözler için.

O gün için değil…

Belki aylarca, belki yıllarca taşınan yükler için.

Ve belki de bu yüzden bazı ağlamalar utanılacak şeyler değildir.

Çünkü bazen gözyaşı zayıflığın değil, içinde artık yer kalmadığının işaretidir.

İnsan her zaman kırıldığı yerde ağlamaz.

Bazen sadece güvenli hissettiği ilk yerde çözülür.

Ve bazen bir serçe parmağı, kalbin taşıdığı bütün ağırlığı ortaya çıkarmaya yeter.

Çünkü bazı çığlar bir taşla başlamaz.

Bir taş, sadece zaten düşmeye hazır olan karı harekete geçirir.


Şarkı : Ârâf / Sergüzeşt 🎶


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı