Seninle Başlamadı ama Seninle Son Bulabilir ∰

 Evet sevgili okuyucu , yeni bir ay ,yeni bir hafta derken bugünkü konu biraz daha derin... 

Ya taşıdığım her şey gerçekten bana ait değilse?

Karakterimiz, seçimlerimiz, korkularımız ve hatta bazı alışkanlıklarımızın büyük kısmı çocukluk yıllarında şekilleniyor. Doğduğumuz ev, duyduğumuz ilk cümleler, gördüğümüz ilk ilişkiler ve öğrendiğimiz ilk korkular... Bunların hiçbiri zamanla tamamen kaybolmuyor. Bir şekilde bizimle birlikte büyüyor. Belki de bugün yaşadığımız bazı sıkışmışlıkların nedeni, yalnızca kendi hayatımız değil; bizden önce yaşanmış hikâyelerin izleri olabilir. Örneğin sürekli kendimizi yetersiz hissediyorsak, bunun nedeni gerçekten yetersiz olmamız mı? Yoksa çocukluğumuz boyunca başarıyla değer görmeyi öğrenmiş olmamız mı? Belki de "Hata yaparsam sevilmem" düşüncesi bize ait değildir. Belki yıllar önce bir yerlerde öğrenilmiş, sonra sessizce bize aktarılmıştır.

Bazılarımız yardım istemekte zorlanır. Çünkü güçlü olmanın tek seçenek olduğuna inanarak büyümüştür. Bazılarımız sürekli fedakârlık yapar. Çünkü kendi ihtiyaçlarını ikinci plana atmayı sevgi sanmıştır. Bazılarımız ise ne kadar başarılı olursa olsun içindeki eksiklik hissini susturamaz. Çünkü çocukken aldığı sevgi, olduğu kişiye değil yaptıklarına verilmiştir.

İnsan bazen kendi sesiyle ailesinin sesini birbirine karıştırır.

"Kendini düşünme."

"İnsanlar ne der?"

"Fazla mutlu olma."

"Kimseye güven olmaz."

"Hayatta her şey mücadeledir."

Bu cümleler yıllar içinde o kadar içselleşir ki artık bize aitmiş gibi gelir. Oysa çoğu zaman bunlar sadece geçmişten bugüne taşınan düşünce kalıplarıdır. Fark etmek ise değişimin başladığı yerdir. Çünkü bir yükün nereden geldiğini görmek, onu taşımaya mecbur olmadığımızı da gösterir. Belki annemizin kaygılarını, babamızın korkularını, ailemizin hayata bakışını farkında olmadan üzerimize aldık. Bu çok insani bir durum. Hepimiz bir hikâyenin içine doğuyoruz. Ancak büyümek biraz da o hikâyeyi yeniden okumak demek. Ve belki bu farkındalığın en değerli tarafı şudur:

Aktarılan her şey aktarılmak zorunda değildir.

Bizden önceki nesillerin yaşadıkları, onların koşulları içinde şekillendi. Kimi zaman korkularla, kimi zaman imkânsızlıklarla, kimi zaman da yalnızca bildikleri kadar yaşayabildiler. Ancak bugün elimizde çok kıymetli bir güç var: fark etmek ve seçim yapmak. Eğer taşıdığımız yüklerin farkına varırsak, onları bir sonraki nesle aktarmamak da bizim elimizde.

Belki çocuğumuzun hata yapmasına izin vererek...

Belki onu yalnızca başarılı olduğunda değil, her hâliyle sevdiğimizi hissettirerek...

Belki korkularımızı ona miras bırakmak yerine cesaretimizi göstererek...

Belki de yıllardır içimizde taşıdığımız "İnsanlar ne der?" sesini onun dünyasına taşımayarak...

Çünkü bazen bir neslin iyileşmesi, bir sonraki neslin daha hafif yaşamasını sağlar.

Şunu sormak gerekiyor:

Bu düşünce gerçekten bana mı ait? Bu korku benim mi, yoksa bana öğretilen bir korku mu? Bu yükü taşımaya devam etmek istiyor muyum?

Cevapları hemen bulamayabiliriz. Ama doğru sorularla başlayan yolculuklar, insanı kendine biraz daha yaklaştırır. Belki de özgürlük, geçmişi inkâr etmekte değil; onu anlamakta ve bize ait olmayan yükleri taşımamayı seçmekte saklıdır. Çünkü her nesil, kendinden sonrakine bir şeyler bırakır. Mesele ne bıraktığımızdır.

Korkular mı?

Kaygılar mı?

Yoksa daha özgür, daha şefkatli ve daha hafif bir yaşamın mümkün olduğuna dair bir inanç mı?

Belki de değişim tam burada başlar. Kendimiz için attığımız her iyileşme adımı, henüz doğmamış çocuklarımızın hayatına da sessizce dokunur. Ve bazen bir aile hikâyesini değiştirmek için gereken şey, geçmişi suçlamak değil; geleceği bilinçli bir şekilde seçmektir.

Şarkı: Kırlangıçlar Gibi / Can Kazaz 🎶

Kitap: Seninle Başlamadı / Mark Wolynn 📚

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı