İçimdeki Adres🛣️

Bazı insanlar hayatımıza öyle sessizce yerleşir ki onların varlığına alıştığımızı bile fark etmeyiz. Bir şey olur, anlatmak isteriz. Güzel bir haber alırız, ilk onu aramak gelir içimizden. Canımız sıkılır, bir sesini duymak isteriz. Gün içinde yaşadığımız küçücük bir ayrıntı bile onunla anlam kazanır. Sonra bir gün o kişi hayatımızda olmaz. İşte o zaman anlarız; özlediğimiz şey sadece bir insan değildir.

Ben arkadaşımı özlüyorum.

Bazen kendime bile anlatamadığım şeyleri ona anlatıyordum. Kelimeler zihnimde dağınıkken bile beni anlardı. Uzun uzun açıklamama gerek kalmazdı. Bazen de onun kimseye anlatamadığı şeyleri dinlerdim. Belki bir çözüm sunamazdım ama yanında olurdum. Garip bir şekilde onun yükünü paylaşmak benim yükümü de hafifletirdi. Şimdi ise her şey içimde birikiyor. 

Bir şarkı dinlersin, o da duysun istersin. Bir film izlersin, ona da önermek istersin. Yeni bir yer keşfedersin, "Buraya birlikte gelmeliyiz," diye düşünürsün. Güzel bir haber alırsın, ilk onunla paylaşmak gelir içinden. Kötü bir gün geçirirsin, seni anlayacak kişinin o olduğunu bilirsin. Sonra bir an durursun. Telefonu eline almazsın. Mesaj yazmazsın. Çünkü artık anlatabileceğin değil, özleyebileceğin bir yerde duruyordur. Sonra hatırlıyorum...

Anlatamıyorum.

İnsan bazen konuşacak çok kişiye sahip olabilir ama yine de tek bir kişiyi özler. Çünkü mesele konuşmak değildir. Mesele, anlaşıldığını bilmektir. Bazı dostluklar hayatımızda öyle bir yer açar ki gittiklerinde boşlukları kimseyle dolmaz. Çünkü insanları birbirinin yerine koyamayız. Her insanın kalbimizde bıraktığı izin şekli farklıdır. Belki zaman geçecek. Belki bu özlem eskisi kadar can yakmayacak.

Ama sanırım bazı insanlar, hayatımızdan çıksalar bile içimizde yaşamaya devam ediyorlar.

Bu yüzden hâlâ güzel bir şey olduğunda aklıma geliyorsun.
Bu yüzden kötü günlerde seni arıyor gönlüm.
Bu yüzden gözüm kalabalıkların içinde bazen seni arıyor. Çünkü bazı insanların yokluğu, bir insanın yokluğundan daha fazlasıdır. Bazı insanların yokluğu, bir oda kadar büyüktür. Ve insan bazen en çok, içinde yankılanan sessizliği özler. "Bazı insanlar gider, ama onlarla konuştuğumuz iç sesimiz bizimle kalır."🌿 

Şarkı: Roo be Roo / Mohsen Namjoo & Eendo 🎶

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı