Güçlenmenin Sessiz Tarafı👉

 Bazı acılar vardır… Seni yere serer, nefesini keser, hatta “Bunu nasıl atlatacağım?” diye düşündürür. Ama sonra bir bakarsın; üzerinden günler geçmiş, sen hâlâ yürüyorsun. Belki biraz eksik, belki biraz yorgun… Ama yürüyorsun. İşte o an anlarsın: Acı, seni öldürmedi. Ama çok şey öğretti. Kimse güçlü doğmuyor. Güç, yaşadığın şeyler seni yonttukça, kırdıkça, yeniden denemeye zorladıkça oluşuyor. Bir ilişkide hayal kırıklığı… Bir arkadaşında beklemediğin bir yüz… Bir hayat planının elinde eriyip gitmesi… Hepsi insanı ilk anda acıtır. Hatta bazen “Neden ben?” diye içinin öfkeyle dolduğu anlar olur. Ama sonra bir gün… Aynı şey sana artık eskisi kadar dokunmaz. Kalbin acıyı tanımış, taşımasını öğrenmiştir. Bu, en sessiz ama en net güçlenme hâlidir. “Acısa da öldürmez” derken aslında şunu demiş oluyoruz: 

Bu sefer de geçecek. Bu da hayatın beni büyütme şekillerinden biri. Ve ben yine ayağa kalkacağım.

    Acı, seni küçültmez. Sadece önemsiz şeylerle uğraşacak hâlin kalmasın diye seni hafifletir. Daha doğrulara yer açsın diye seni sıkıştırır. Kimin yanında durduğunda nefes alabildiğini, kimin yanında kendini kaybettiğini gösterir. Ve en önemlisi… Acı, sana kendini öğretir. Neyi kaldırabildiğini, nerede durman gerektiğini, kimi hayatından çıkarman gerektiğini… Bazen kendine şaşarsın: “Ben bunların üstesinden nasıl geldim?” diye. Cevap çok basit: Çünkü güç sandığından daha çok sende var. Acı sadece bunu hatırlattı. O yüzden… Şu an canın yansa bile, içinde bir yer bilsin:

Bu his geçecek.
Acı, seni bitirmeye değil, dönüştürmeye geldi.

Ve sen, bundan da daha iyi biri olarak çıkacaksın.💪

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı