Bir Zil Sesiyle Başlayan Hayatlar🔔

    Okul dediğin yer, çocukların korkmadan koştuğu bir yer olmalıydı. Bir zil sesiyle başlayan, defter kokusuyla devam eden, en fazla sınav kaygısıyla ağırlaşan bir hayat… Ama şimdi bazı haberler, o bildiğimiz “okul” fikrini içimizden sessizce söküp alıyor. 

    Bir sabah çocuklar yine sıradan bir güne uyandılar. Belki biri ödevini unuttu diye endişeliydi, biri sevdiği arkadaşını göreceği için heyecanlıydı. Hiçbiri, bir daha eve dönememe ihtimalini düşünerek çıkmadı kapıdan. Zaten hiçbir çocuk böyle bir ihtimali bilerek büyümemeli. Okul, hayata hazırlayan bir yerdi. Hayattan koparan değil. Ve en acısı şu: Biz bu tür haberleri konuşurken bile “alışıyor” gibi oluyoruz. Bir süre üzülüp, sonra hayatımıza devam ediyoruz. Ama o sıralar boş kalıyor. O çantalar bir daha açılmıyor. Ve bazı hayatlar, daha başlamadan yarım kalıyor. Şimdi sormamız gereken şey şu değil: “Bu nasıl oldu?” Asıl soru şu: “Biz neyi gözden kaçırdık da okul bile güvenli değil artık?” Çünkü eğitim sadece ders anlatmak değildir. Bir çocuğun kendini güvende hissettiği bir dünya kurmaktır.  Eğer o dünya çatlıyorsa, en baştan konuşmamız gereken çok şey var demektir. Ve belki de en başta şunu hatırlamak: Bir çocuk okula giderken yanına sadece defterini almalı, korkularını değil. Böyle zamanlarda insan ne yapacağını bilemiyor. Konuşsak içimiz rahat etmiyor, sussak sanki eksik kalıyor bir şey. Ama belki de tam burada, en çok ihtiyacımız olan şey biraz daha dikkatli, biraz daha insan kalabilmek. Her duyduğumuzu paylaşmadan önce bir an durabilmek… Çünkü bazen bir haber, bir görüntü sadece bilgi olmaz; bir başkasının içini yeniden acıtır. Çocukların yanında konuşurken sesimizin tonunu fark etmek… Çünkü onlar kelimelerden çok bizim korkumuzu duyar.

    Bir çocuğun gözünde oluşan o küçük endişeyi “geçer” diye görmezden gelmemek… Çünkü bazı duygular, tam da fark edilmediği için büyür. Ve belki de en çok şunu hatırlamak: Bu dünya zaten yeterince sert. Bizim birbirimize biraz daha yumuşak olmaktan başka çaremiz yok. Bilmiyoruz… Kimin içinde neyin yankılandığını, hangi cümlenin birini iyileştireceğini ya da kıracağını. Ama şunu biliyoruz: Bazen bir çocuğun yeniden güvende hissetmesi, bir yetişkinin kurduğu sakin bir cümleyle başlar. O yüzden bugün, belki de yapabileceğimiz en büyük şey çok büyük şeyler değil… Sadece biraz daha dikkatli konuşmak, biraz daha şefkatli bakmak ve kimseyi duygusuyla baş başa bırakmamaktır.

Kitap: İnsan Olmak / ENGİN GEÇTAN📚

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı