Arka Bahçenin Büyüsü🏡

     “Çocukluğumda anlatılan masallar kadar güzel ve renkli bir arka bahçesi var…” Belki de hepimizin içinde böyle bir arka bahçe var. Renklerin daha canlı, seslerin daha yumuşak, zamanın daha yavaş aktığı bir yer… Ama ne olduysa, büyüdükçe o bahçeye giden yol silikleşti. Peki gerçekten ne değişti? Çocukken dünya küçük ama derindi. Bir taş, bir hikâye olurdu. Bir ağaç, saklanacak bir sır. Yağmur sadece yağmazdı; bir oyunun başlangıcıydı. Çünkü çocuklukta anlamı biz verirdik. Hayatın kendisi değil, bizim ona yüklediğimiz hayal gücü belirlerdi her şeyin değerini.

Büyüdükçe bunun yerini başka bir şey aldı: sorumluluk. Zamanı bölmeye başladık; iş, okul, gelecek, kaygı… Her şey “yetişmesi gereken” bir şeye dönüştü. Oysa çocukken zaman bizimdi, şimdi biz zamanın içindeyiz. Belki de mesele şu: Hayatın büyüsü kaçmadı, biz onu görmeye ayırdığımız dikkati kaybettik. Çünkü güzellik hâlâ orada. Bir akşamüstü güneşinde, çayın buharında, bir öğrencinin gözlerindeki parıltıda, yolda yürürken duyduğun bir şarkıda… Ama biz artık bakmıyoruz, sadece geçiyoruz. Görmekle bakmak arasındaki farkta kayboluyoruz.

Çocukken “an” ın içindeydik.
Şimdi ise hep bir sonraki anın peşindeyiz. Belki de sormamız gereken soru şu değil: “Büyü neden kayboldu?” Asıl soru: “Biz ne zaman büyüyü fark etmeyi bıraktık?” Çünkü o arka bahçe hâlâ var. Sadece kapısı biraz daha sessiz açılıyor artık. Gürültüyle değil, yavaşlayarak… Biraz durarak, biraz bakarak, biraz da hatırlayarak.

 Belki de yeniden öğrenmemiz gereken şey çok basit: Bir anın içinde kalabilmek. Ve belki de en çok ihtiyacımız olan şey şu cümle: Hayat hâlâ güzel. Ama onu çocukken sevdiğimiz gibi, sebepsizce sevmeyi unuttuk.

Kitap: Şeker Portakalı / José Mauro de Vasconcelos 📚

Şarkı: Arka Bahçe / Ersin Gürler Akan 🎶


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı