Sakinliğin Peşinde 🧘🏻‍♀️

Telaşsız Bir Yaşam Gerçekten Mümkün mü? 

   Modern hayatın en büyük vaatlerinden biri huzur, ama en büyük çelişkisi de aynı zamanda huzursuzluk. Hepimiz zaman zaman “daha sakin, daha yavaş, daha az telaşlı” bir yaşamın hayalini kuruyoruz. Sabahları acele etmeden uyanmak, gün içinde koşturmadan nefes alabilmek, akşamları zihnimizi susturabilmek… Peki bu gerçekten mümkün mü, yoksa sadece zihnimizin kendine kurduğu bir kaçış noktası mı? Gerçek şu ki, hayatın doğasında hareket var. Sorumluluklar, beklentiler, yetişmesi gereken işler, kurulması gereken ilişkiler… Tüm bunlar bizi ister istemez bir hızın içine çekiyor. Bu yüzden tamamen “telaşsız” bir yaşam, özellikle bugünün dünyasında, pek gerçekçi görünmeyebilir. Ama burada asıl mesele şu: Belki de sorun hayatın hızlı olması değil, bizim o hızın içinde kaybolmamız.

  Sakinlik, dış koşulların tamamen durmasıyla değil; iç dünyamızın dengelenmesiyle başlıyor. Yani mesele, hayatı yavaşlatmak değil, hayatın içinde kendimize bir yavaşlık alanı açabilmek. Bir kahveyi gerçekten içmek, bir sohbeti gerçekten dinlemek, bir anı gerçekten yaşamak… Bunlar küçük gibi görünse de, insanın ruhuna en çok temas eden anlar. Çoğu zaman sakin bir yaşamı, sorunsuz bir yaşamla karıştırıyoruz. Oysa sakinlik; sorunların yokluğu değil, sorunların içindeki duruşumuzdur. Hayat her zaman planladığımız gibi akmayacak. Ama biz, her akışın içinde kendimize ait bir duruş geliştirebiliriz. Belki de “asude bir yaşam” dediğimiz şey, dış dünyadan çok iç dünyamızın bir yansımasıdır.

  Sonuçta, tamamen telaşsız bir hayat mümkün olmayabilir. Ama telaşın içinde kaybolmadan yaşayabilmek mümkün. Kendine küçük duraklar vermek, zihnini dinlendirecek alanlar açmak, her şeyi yetiştirmeye çalışmak yerine bazen sadece “olmak”… İşte belki de gerçek sakinlik tam burada başlıyor.

Ve belki de sormamız gereken soru şu:

Hayat ne kadar sakin olabilir değil, biz ne kadar sakin kalabiliriz?

Şarkı: Bu Su Hiç Durmaz / Bülent Ortaçgil🎶

Kitap: Ikigai / Hector García 📚

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı