Araf’ta Bir Ruh 🧶

Şu an hayatımın çok tuhaf hissettiğim bir dönemindeyim.

Öfkem de derin, hüznüm de derin. Vicdanım rahatsız, merhametim sonsuz. Gözlerim dolu dolu ama yanaklarım kupkuru. Ağlayamıyorum da, tam olarak susamıyorum da.

Bir yanım geç kalmış gibi hissediyor; sanki hayat bir yerlere yetişmiş, ben bir durakta oyalanmışım gibi. Bir yanım ise hâlâ çok küçük… Bir çocuğun dünyayı anlamaya çalışırken hissettiği o kırılganlıkta.

Ruhumun hevesi tükenmiş, bedenimin takati kalmamış gibi. Eskiden beni heyecanlandıran şeyler şimdi sadece bir yorgunluk bırakıyor içimde. Ama yine de bütün bunların bir sonraki evreye geçince biteceğine dair küçük bir inanç taşıyorum. Sonra düşünüyorum; ya bitmezse? Ya insan bazı yükleri tamamen bırakmıyor, sadece taşımayı öğreniyorsa?

Zihnim karmakarışık.

Düşünceler birbirine dolanmış ipler gibi. Çözmeye çalıştıkça daha da düğümleniyor. İçimde uzun zamandır bitmeyen bir doğum sancısı var. Sanki yeni bir ben doğmak istiyor ama bir türlü dünyaya gelemiyor. Ne eskiye dönebiliyorum ne de yeniyi yaşayabiliyorum.

Belki de en çok bu yoruyor insanı; arada kalmak.

Bir şeylerin değiştiğini hissetmek ama henüz neye dönüştüğünü bilememek…

Bazen düşünüyorum; insanın en sessiz savaşları, dışarıdan hiçbir şey olmuyormuş gibi görünen zamanlarda yaşanıyor. Herkes seni aynı sanıyor ama sen her gün biraz daha eski hâlinden uzaklaşıyorsun.

Belki bu yorgunluk bir son değil.

Belki bu karmaşa, ruhun yeni bir mevsime hazırlanışıdır. Çünkü bazı sancılar bir şeyleri kaybettiğimiz için değil, içimizde yeni bir şeyler doğduğu için vardır.

Ve insan bazen tam ortasında kalır hayatın; ne gidebilir ne kalabilir. Sadece bekler… Kendine yeniden kavuşacağı günü.


Şarkı : Varım/ Nova Norda 🎶

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı