Hayatın Kendi Dengesi⚖️

     Bazı geceler vardır; uyku, dinlenmek için değil hatırlamak için bölünür. Uykudan hüzünle uyanırsın. Gözlerin kapalıyken kalbin açıktır. Tam da o anda, uzun zamandır üstünü örttüğünü sandığın bir detay belirir zihninde. Küçük ama can yakan bir detay. Ve fark edersin: İçerlemişsin. Üzülmüşsün. Hem de sandığından çok daha fazla.

    Bir gece kendime şu soruyu sorarken buldum: Hayat neden iki güzel şeyi aynı anda vermiyor? Neden birini vermek için diğerini bizden alıyor? Bir yanda yeni bir mutluluk, diğer yanda içi hâlâ sızlayan bir eksiklik. İnsan bazen aynı anda hem şükretmek hem yas tutmak zorunda kalıyor. Mutlu olduğun için suçlu hissettiğin, üzgün olduğun için nankör sayıldığın o tuhaf ara boşlukta kalıyorsun. Kimse sana bunun adını öğretmedi ama sen orada tek başına duruyorsun. Arkadaşlıklar, özellikle kadın arkadaşlıkları, sessiz anlaşmalar gibidir. Çok şey paylaşılır ama çok azı yüksek sesle söylenir. Bir gün o bağ kopunca, sadece bir insanı değil; bir dönemi, bir halini, bir “sen”i de kaybedersin. İşte bu yüzden yeni gelen hiçbir şey, gideni tamamen telafi edemez. Yerine geçmez. Sadece başka bir yere dokunur. Hayatın adaletsizliği belki de burada başlıyor: Bizi büyütürken eksilterek ilerliyor. Alarak öğretiyor. Bıraktırarak olgunlaştırıyor. Ve biz her kayıpta biraz daha derinleşiyoruz.

    O gece  fark ettim ki mesele, sahip olduklarımın değersizliği değil. Kaybettiklerimin hâlâ kıymetli olmasıydı. İnsan kalbi aynı anda iki duyguyu taşıyabilecek kadar geniş aslında. Ama biz bunu kendimize çok görmeyi öğrenmişiz. Belki de hayat iki şeyi aynı anda vermiyor çünkü biz aynı anda iki duyguyu yaşamayı yeni yeni öğreniyoruz. Mutlu olurken özlemeyi, severken yas tutmayı, ilerlerken geride kalanlara saygı duymayı.

    O yüzden eğer sen de bir gün mutlu olduğun halde için sızlıyorsa, bil ki bir şey yanlış değil. Kalbin çalışıyor sadece. Ve bazen en büyük olgunluk, “Hem varım hem eksiğim” diyebilmektir.👍

Şarkı: Yüz Yüzeyken Konuşuruz / Ne Farkeder 🎵

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı