Hissetmenin İzin İstemez Hâli🧚🏻‍♀️

 Araya giren birkaç günlük zaman mesafesinden sonra tekrardan merhabalaaaarr, bugün konumuz duygular.. Bazen duygularımızı bir misafir gibi görüyoruz. Kapıyı açmadan önce toparlanmaya çalışıyoruz; “Şimdi gelme,” diyoruz. Sanki hissetmek için uygun bir zaman, düzenli bir oda, sakin bir hayat gerekiyormuş gibi…Oysa hisler böyle çalışmaz. Hiçbir duygu kapıyı çalmadan önce haber vermez. Bir anda yükselen bir özlem, sebebini bilmediğin bir sıkışma, sebepsiz bir öfke, açıklayamadığın bir mutluluk…Hepsi sana bir şey söylemeye çalışan küçük işaretler aslında. Ama biz çoğu zaman bu işaretleri bastırmaya, görmezden gelmeye, “şimdi olmaz” demeye alıştık. Belki de bu yüzden içimizdeki ağırlık birikiyor; çünkü duygular yok olmadıkları için kendi yerlerini sessizce büyütüyorlar. Hissetmek bir zayıflık değil. Hissetmek, yaşayan bir insan olduğunun en net kanıtı. Ve duygularını tanıdıkça fark edersin: Hiçbiri seni cezalandırmak için gelmiyor. Bazıları iyileşmen için, bazıları yön değiştirmen için, bazıları da “artık yoruldun” demek için geliyor.

Kendine şu izni verebilirsen çok şey değişir:
“Ne hissediyorsam, hissetmemde bir problem yok.”

Acıyı bastırmana gerek yok. Sevincini küçültmene gerek yok. Kırgınlığını ertelerken kendini tüketmene gerek yok. Bir duygunun içinden geçmek, ondan kurtulmak değil; onu anlamak, onun sana anlattığını duymaktır. Belki bugün kendini karışık hissediyorsun. Belki tam olarak iyi değilsin ama kötü de değilsin…Bu bile bir his. Bu bile bir işaret. Hislerinin sana yük değil, yol gösterici olduğunu fark ettiğinde, içindeki karmaşa anlam kazanmaya başlar. Çünkü hissetmek, aslında kendine en çok yaklaştığın anların adıdır.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı