Sessiz Bir Veda🧳

     Bazı kayıplar vardır; takvimde bir gün eksilir ama hayatın ritmi çok değişmez sanırsın. Sonra fark edersin ki eksilen sadece bir insan değil, hiç yaşanmamış ihtimallerin toplamıdır. Amcamı kaybettim. Kan bağımız vardı ama hayatlarımız pek kesişmezdi. Aynı sofraya hiç oturmadık, uzun sohbetlerimiz olmadı, hatıralar biriktirmedik. Bu yüzden üzülmem gerektiğinden bile emin olamadım bir süre. Yas, genelde yakınlıkla ölçülür sanırız. Oysa bazen uzaklık da insanı acıtıyor. İnsan, kaybettiği kişiyle değil; onunla kuramadığı bağla da yas tutabiliyor. “Bir gün konuşurduk”, “Bir gün daha yakın olurduk” diye ertelenmiş ihtimaller geliyor akla. Hiç yaşanmamış anılar, yaşanmışlar kadar ağır olabiliyor. Bu tür kayıplarda duygu karmaşık oluyor. Ne derin bir boşluk ne de tamamen yok sayılabilecek bir his. Daha çok, içte bir yerde duran sessiz bir sızı gibi. Adını koymak zor. Çünkü toplum, yalnızca çok sevilenlerin ardından üzülmeye izin veriyor sanki. Oysa kan bağı olup duygusal bağı zayıf olan birini kaybetmek, insanın kendi ilişkilerine dair farkındalığını da artırıyor. Belki de bu yüzden böyle kayıplar, hayatta olanlara dönüp bakmamıza neden oluyor. Kimlerle aramıza mesafe koyduk, kimleri “nasıl olsa var” diye erteledik? Her ölüm biraz da bunu soruyor insana.

    Amcamın ardından büyük cümleler kuramıyorum. Ama şunu biliyorum:
Yakın olmadan da yas tutulabiliyor. Çünkü insan bazen birini değil, bir ihtimali uğurluyor. Ve bu da, sandığımızdan daha gerçek bir acı.

Şarkı: Bülent Ortaçgil / Eylül Akşamı 🎵

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı