Birlikte Büyüyüp Ayrı Hissetmek ☈

    Ne ara nasıl bu kadar büyüdük, nasıl değiştik böylesine… Nasıl uzaklaştık birbirimizden ya da hiç gerçekten yakınlaştık mı? Hani acılar insanları birbirine yakınlaştırırdı? Bizi neden bu denli uzaklaştırdı? Belki de cevap, aynı evin içinde büyüyüp bambaşka dünyalar kurmamızda saklıydı. Çünkü kardeş olmak, aynı hissetmek değildi hiçbir zaman. Aynı sofraya oturduk, aynı duvarların içinde büyüdük, aynı olayların içinden geçti ama hiçbirimiz aynı yerden bakmadık.

    Birimiz susmayı seçti, birimiz anlatmayı. Birimiz erken kabullendi, birimiz yıllarca anlamlandırmaya çalıştı. Birimiz güçlü görünmenin arkasına saklandı, birimiz kırıldığını saklayamadı. Aynı an ama farklı kalpler, farklı anlamlar, farklı yaralar. İnsan en çok kardeşleri tarafından anlaşılacağını sanıyor. “Bizi en iyi biz anlarız” diyoruz. Çünkü aynı hikâyenin içindeyiz. Ama çoğu zaman unuttuğumuz bir şey var: Hikâye aynı olsa da, herkes kendi cümlesini yazıyor.

    Kimimiz için o gün bir kırılmaydı, kimimiz için sadece geçip giden bir an. Kimimiz için kapanan bir kapıydı, kimimiz hâlâ o kapının önünde bekliyor. Ve biz…Aynı anının içinde birbirimize yabancılaştık. Acı bizi yakınlaştırmadı, çünkü biz onu birlikte taşımadık. Herkes kendi içine çekildi, kendi yöntemiyle baş etmeye çalıştı. Kimimiz unutarak devam etti, kimimiz hatırlayarak iyileşmeye çalıştı. Ve zamanla…Aynı şeyleri yaşamış insanlar olarak değil, aynı şeyi farklı yaşamış yabancılar gibi olduk. Büyümek bazen kardeşlerle birlikte değil, kardeşlere rağmen yalnızlaşmakmış. Aynı kökten çıkıp farklı yönlere savrulmak, aynı yarayı taşıyıp birbirimizin acısını tanıyamamakmış.

    Ama yine de… ne kadar uzaklaşsak da, birbirimizin hikâyesinde silinmeyen bir yerimiz var. Belki hiçbir zaman aynı pencereden bakamayacağız. Ama bir gün, kısa bir anlığına bile olsa… aynı yere bakıp birbirimizi gerçekten görebiliriz.➰

Şarkı: Mabel Matiz/ Fırtınadayım 🎶

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı