Kendini Hatırla🎗️

 Sevgili okuyucu, 

Bazen hayatımızda her şey için bir çözüm ararız. Bir kitap, bir doktor, bir tavsiye, bir reçete…

    Sanki biri bize ne yapmamız gerektiğini söylerse, içimizdeki karmaşa bir anda çözülecekmiş gibi. Oysa çoğu zaman asıl mesele dışarıda değildir. Vücudunuz Hayır Diyorsa kitabında Gabor Mate şöyle der: “Reçeteler dışarıdan gelir, dönüşüm ise içeride yaşanır.”  Bu cümle aslında hayatın çok sade ama güçlü bir gerçeğini hatırlatır. Bir insanın hayatını değiştiren şey, aldığı tavsiyeler değil; o tavsiyelerle yüzleşmeye hazır olduğu andır. Çünkü dışarıdan gelen her bilgi sadece bir kapıyı işaret eder. O kapıyı açmak ise tamamen içeride gerçekleşir. Bir doktor sana dinlenmen gerektiğini söyleyebilir. Bir arkadaşın artık kendini yormaman gerektiğini söyleyebilir. Bir kitap sana sınır koymayı öğretebilir. Ama bunların hiçbiri, sen gerçekten kendini dinlemeye karar vermediğin sürece bir dönüşüm yaratmaz. Çoğu zaman bedenimiz bile bunu bizden önce fark eder. Sürekli yorgunluk, sebepsiz gerginlikler, içimizde büyüyen huzursuzluklar… Bunlar aslında hayatın bize gönderdiği küçük sinyallerdir. “Dur”, “Kendine bak”, “Artık değişmen gerekiyor” diyen sessiz uyarılar. Dışarıdan gelen reçeteler sadece yolu gösterir. Ama o yolu yürüyebilmek için insanın önce kendine dürüst olması gerekir. Belki ilk kez gerçekten neye kırıldığını kabul etmek…Belki yıllardır susturduğun bir duyguyu dinlemek… Belki de herkesi memnun etmeye çalışırken kendini unuttuğunu fark etmek.

İşte dönüşüm tam da o anda başlar.

Bir karar anında.

Bir fark edişte. 

 İçeriden gelen küçük ama güçlü bir “artık yeter” cümlesinde. Hayat bazen bize yüzlerce çözüm sunar ama gerçek değişim yalnızca bir şeyle mümkün olur: Kendimizi duymaya cesaret etmekle. Çünkü en güçlü iyileşme, dışarıdan verilen reçetelerle değil; insanın kendi iç dünyasıyla kurduğu yeni ilişkiyle başlar. Ve çoğu zaman en büyük dönüşüm, kimsenin görmediği o sessiz anda gerçekleşir. İçimizde. 🌱


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı