Bahçeni Küçümseme 🪷

Bir başkasının hayatı uzaktan bakınca hep daha renkli görünür.
Onların bahçesinde çiçekler daha canlı açıyormuş gibi gelir insana. Daha mutlu insanlar, daha güzel ilişkiler, daha başarılı hayatlar… Sosyal medyada birkaç fotoğraf, birkaç gülümseme, birkaç başarı hikâyesi görünce kendi hayatımız bir anda eksikleşiverir.

Sonra insan fark etmeden kendi bahçesindeki gülleri görmemeye başlar. Oysa herkesin toprağı farklıdır. Kimi fırtınayla büyütür çiçeğini, kimi kuraklıkla. Kimi bir gülü açtırabilmek için yıllarca sabır verir toprağa. Dışarıdan bakınca yalnızca açmış çiçeği görürüz; ama kimse köklerin neyle savaştığını bilmez.

Kendimizi sürekli başkalarının hayatıyla ölçtüğümüzde, sahip olduklarımızın değerini yavaş yavaş kaybederiz. Çünkü kıyaslama, insanın gözündeki güzelliği solduran sessiz bir gölgedir. Elindekini küçültür, emeğini sıradanlaştırır, yolunu değersiz hissettirir.

Belki senin bahçen çok gösterişli değildir.
Belki herkes dönüp bakmıyordur.
Ama orada sana ait bir emek vardır. Gerçeklik vardır. Yağmurunu da sen gördün, güneşini de. Ve bazen tek bir gül bile koca bir bahçeden daha kıymetlidir; eğer içinde samimiyet varsa. İnsan en çok da kendine haksızlık ediyor aslında. Başkasının en parlak anını, kendi en yorgun günüyle karşılaştırıyor. Sonra da neden eksik hissettiğini anlamıyor. Halbuki hayat vitrin değil. Kimsenin hikâyesi dışarıdan göründüğü kadar kusursuz değil.

Belki biraz durup kendi bahçemize dönmemiz gerekiyor.
Uzun zamandır fark etmediğimiz güzelliklere…
Sessizce büyüyen çiçeklere…
Küçük ama gerçek mutluluklara… Çünkü sürekli başka bahçelere bakarken, kendi gülümüzün açtığını kaçırabiliriz. 

Ve insan bazen en güzel şeyi, zaten sahip olduğu halde göremez. Çünkü sürekli başka bahçelere bakarken, kendi gülümüzün açtığını kaçırabiliriz. Oysa insan bir gün dönüp gerçekten kendi bahçesine baktığında şunu fark ediyor: Eksik sandığı hayatın içinde bile açmış çiçekler var. Geç kaldığını düşündüğü yerde bile umut var. Ve belki de mutluluk, başkasının bahçesine sahip olmakta değil; kendi toprağında açan güzelliği sevebilmekte saklı.

Çünkü bazı güller sessiz açar.
 Ama en kalıcı kokuyu da onlar bırakır.

Şarkı: Ceux qui revent / Pomme🎶

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı