Hayatın Küçük Sürprizleri 🎉

Mutluluk bazen büyük şeylerde sanıyoruz. Hayalini kurduğumuz şehirlerde, çok para kazandığımız günlerde, her şeyin yolunda gittiği o kusursuz anlarda… Oysa hayat çoğu zaman mutluluğu küçük yerlere saklıyor:

Sabah uykulu hâlinle içtiğin ilk kahveye, yolda giderken tam sevdiğin şarkının çalmasına, uzun zamandır görmediğin biriyle ansızın karşılaşmaya… Bir çocuğun sebepsiz yere sana gülümsemesine mesela. Ya da tam “çok yoruldum” dediğin gün gelen küçücük bir mesaja: “Bugün aklıma geldin.”

Ne garip değil mi?
İnsanın bütün gününü bazen küçücük bir şey değiştirebiliyor. Bence büyüdükçe unuttuğumuz şeylerden biri bu. Hayatı hep büyük hedeflerle ölçmeye başlıyoruz. Büyük başarılar, büyük değişimler, büyük mutluluklar… Bu yüzden de küçük güzelliklerin yanından aceleyle geçiyoruz. Oysa hayatın asıl sıcaklığı biraz oralarda saklı:

Camdan içeri giren gün ışığında, mis gibi kokan temiz çarşaflarda, gece herkes uyuduktan sonra edilen sessiz sohbetlerde… Bazen balkonda içilen bir çayda. Bazen yağmurdan sonra gelen toprak kokusunda. Bazen de hiç planlamadığın bir günün beklenmedik şekilde güzel geçmesinde…

Hayat aslında sürekli bize küçük işaretler gönderiyor sanki.
“Bak,” diyor,
“her şey hâlâ o kadar da kötü değil.” Ama biz çoğu zaman yetişmeye çalışmaktan göremiyoruz bunu. Sürekli bir yerlere yetişiyoruz; mesajlara, sorumluluklara, planlara, kaygılara… Durmayı unutuyoruz. Sadece oturup gökyüzüne bakmayı, sevdiğimiz bir şarkıyı gerçekten dinlemeyi, kahkahamızın neden çıktığını düşünmeden gülmeyi… Belki de bu yüzden bazen içimiz bu kadar yorgun hissediyor. Çünkü ruhumuz hızdan değil, biraz huzurdan besleniyor. Ve fark ettim ki mutlu insanlar her zaman kusursuz bir hayata sahip olanlar değil. Küçük güzellikleri fark etmeyi bırakmayanlar onlar:

Bir kediyi severken içi yumuşayanlar,
gün batımını görünce durup fotoğraf çekenler, çiçek açmış bir ağaca hâlâ heyecanlanabilenler… Çünkü insanın içindeki umut tamamen ölmediği sürece, hayat her gün yeniden güzel olma ihtimali taşıyor. Belki de mutlu bir hayat; hep kahkahalarla geçen bir hayat değildir. Ama içinde bolca küçük huzur biriktirilmiş bir hayattır. Ve bazen en güzel anlar, “şu an çok mutluyum” diye farkına bile varmadan yaşadığımız anlardır. Yıllar sonra hatırlayıp özleyeceğimiz şeyler de belki bunlar olacak: Bir yaz akşamı edilen sohbet, camdan giren rüzgâr, bir arkadaşın kahkahası, yolda yürürken hissedilen o sebepsiz hafiflik…

Hayat bize sürprizlerini hâlâ göstermeye çalışıyor aslında.
Belki bize düşen tek şey,
onları fark edecek kadar yavaşlamak.

Şarkı: Yeni Bir Gün Doğdu Bize / Ajda Pekkan🎶

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı