Kaybolduğunu Sandığın Yerde🐚

 Hayat bazen bizi hiç bilmediğimiz sokaklara sürükler. Haritasını görmediğimiz yollara... Sonunun nereye çıkacağını kestiremediğimiz kararsızlıklara... Bazen de kocaman bir denizin ortasında bırakılmış gibi hissederiz kendimizi. Kıyı görünmez olur, yön duygumuz kaybolur. İnsan en çok da o anlarda yorulur zaten; nereye kulaç atacağını bilemediğinde. Oysa hayatın bir huyu var. En çok kaybolduğunu düşündüğün yerlerde, sana kendini gösteriyor.

Elbette insan her yolu planlayamıyor. Bazen bir vedanın ardından çıkıyorsun o sokağa, bazen bir hayal kırıklığının ardından. Bazen de sadece ''Ben şimdi ne yapacağım?'' sorusuyla. Cevap gelmiyor hemen. Sessizlik oluyor önce. Sonra uzun uzun düşünmeler... Kendini sorgulamalar... Belki biraz kızgınlık, çokça kırgınlık... Ama zaman geçtikçe anlıyorsun; o çıkmaz sandığın sokak aslında seni kendine çıkarıyormuş. Çünkü insan hep dümdüz yollarda büyümüyor. Biraz kaybolunca tanıyor içindeki gücü. Biraz yorulunca öğreniyor dinlenmenin kıymetini. Biraz yalnız kalınca fark ediyor kendi sesini. Hayatın bizi savurduğu yerler bazen ceza değil; dönüşümün başladığı yer oluyor.

Deniz de böyledir mesela. Uzaktan sakin görünür ama içine girince dalgalarıyla mücadele etmeyi öğretir. İlk başta korkarsın. Sonra suyun kaldırma gücünü fark edersin. Hayat da tam olarak böyle... Sürekli dibe çekmiyor aslında; bazen yüzmeyi öğrenmemizi bekliyor. Belki şuan sen de yolunu tam göremiyorsundur. Belki içinden hiçbir şeyin düzelmeyeceği geçiyordur. Ama bazı yolların güzelliği, nereye çıktığını en başta göstermemesindendir. Çünkü insan bazen ışığı ararken değil, karanlığın içinden geçerken güçleniyor.

Ve günün birinde dönüp baktığında diyeceksin ki: '' İyi ki o sokaktan geçmişim. Çünkü bugün olduğum kişiyi, biraz da o kayboluşlar büyüttü.''

Şarkı: Beyaz / Emir Can İğrek 🎶


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı