Neden Eve Dönmekten İbarettir Hayat 🛖

Sabah evden çıkarken hep bir yere yetişiyoruz. Okula, işe, bir buluşmaya, bir hayale… Gün boyunca onlarca şey yapıyor, yüzlerce düşüncenin içinden geçiyoruz. Kimi zaman kazanıyoruz, kimi zaman kaybediyoruz. Kimi zaman çok seviniyor, kimi zaman içimize çöken bir sessizlikle mücadele ediyoruz.

Ama bütün günün sonunda yaptığımız şey nedir?

Eve dönmek.

Belki de bu yüzden hayatın küçük bir özeti gibidir akşam saatleri. İnsan gün boyunca ne yaşamış olursa olsun, sonunda kendini bırakabileceği bir yere ihtiyaç duyar. Çünkü dünyada mücadele etmek başka, sığınmak başka şeydir.

Çocukken okuldan eve dönmek isterdik. Büyüyünce şehirlerden, kalabalıklardan, yorucu günlerden eve dönmek ister olduk. Yaş aldıkça fark ediyoruz ki aslında bütün hayatımız, bizi rahat hissettiren o duyguyu aramakla geçiyor.

Belki de bu yüzden sevdiğimiz insanlara “evim gibi” deriz bazen. Çünkü ev sadece dört duvar değildir. Yargılanmadan konuşabildiğimiz, susabildiğimiz, olduğumuz gibi kalabildiğimiz her yer biraz evdir.

Hayatın ilginç yanı da burada saklı. İnsan hep gitmeyi hayal eder. Yeni yolları, yeni şehirleri, yeni başlangıçları… Ama en güzel yolculukların sonunda bile içimizi rahatlatan şey, dönecek bir yerimizin olduğunu bilmektir.

Belki bu yüzden hayat, sandığımız kadar uzaklara gitmekle ilgili değildir. Belki hayat; yorulduğunda kapısını çalabileceğin bir yer, bir insan ya da bir duygu bulabilmektir.

Ve insan yıllar sonra dönüp baktığında, hatırladığı şey çoğu zaman gittiği yollar değil, döndüğü yerler olur.  Gittiği hiçbir yer, içinde taşıdığı boşluğu tek başına dolduramıyor.

Yeni manzaralar görüyor, yeni insanlar tanıyor, yeni hikâyeler biriktiriyor. Ama her seferinde gün bitiyor. Kalabalıklar dağılıyor. Işıklar sönüyor. Ve insan yine kendi sesiyle baş başa kalıyor.

Belki de bu yüzden hayat eve dönmekten ibarettir.

Çünkü insan aslında dünyayı değil, huzuru arar.

Çocukken düştüğümüzde eve koşardık. Hastalandığımızda eve dönmek isterdik. Yorulduğumuzda eve gitmek isterdik. Büyüyünce değişen tek şey evin anlamı oldu.

Bazen bir insan oldu ev.

Bazen bir şehir.

Bazen eski bir şarkı.

Bazen de uzun zaman ihmal ettiğimiz kendi içimiz…

Belki de hayatın bütün telaşı bundan ibaret. Kendimize ait olanı anlamak için uzaklaşmak. Kıymetini bilmediğimiz şeyleri özlemek. Değerini ancak kaybetme ihtimali doğunca fark etmek.

İnsan bazı kapıları açmak için yıllarca dolaşıyor. Sonra dönüp bakıyor ki aradığı şey, yıllardır ardında bıraktığı yerde duruyormuş.

Bir anne sesinde.

Bir dost sohbetinde.

Akşam yanan bir lambada.

Çayın buharında.

Kapıyı açınca hissedilen o tanıdık kokuda…

Hayat bize sürekli gitmeyi öğretiyor. Daha hızlı olmayı, daha uzağa ulaşmayı, daha fazlasını istemeyi… Ama belki de olgunlaşmak biraz da dönmeyi öğrenmektir.

Nereye gidersek gidelim, ne yaşarsak yaşayalım, günün sonunda içimizi dinlendirecek bir yere ihtiyaç duyuyoruz. Çünkü insanın asıl zenginliği, dönebileceği bir yerin olmasıdır. Ve belki de bu yüzden hayat, sandığımız kadar varmakla ilgili değildir. Bir gün yeniden dönebileceğimiz şeyleri kaybetmeden yaşayabilmekle ilgilidir.


Şarkı : Nereye Gidiyoruz ? / Can Kazaz



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı