Rüveyda 🌱

 “Alaca bir at koşar içimde,

zamansız, mekânsız nefese doğru…”

Bazı dizeler vardır; insan okumaz, içinde hisseder. Nurullah Genç'in Rüveyda şiirindeki bu dize de öyle. Sanki insanın içinde yıllardır susmadan koşan bir şeyi anlatır. Adını koyamadığımız özlemleri, yetişemediğimiz duyguları, içimizde hâlâ diri kalan o özgür tarafı…

    Hayatın içinde çoğu zaman kendimizi unuturuz. Yapılması gerekenler, yetişilecek yerler, cevap verilmesi gereken insanlar derken ruhumuz geride kalır biraz. Ama bazı cümleler gelir, insanı kendi içine döndürür. İşte bu dize tam olarak öyle bir his bırakıyor bende. Çünkü insanın içinde gerçekten de zamandan bağımsız bir taraf var. Ne yaşla ilgisi var onun ne de bulunduğu şehirle. Çocukken kurduğumuz hayaller gibi mesela… Büyüyünce üzerini örtsek bile tamamen kaybolmuyorlar. İçimizde bir yerde yaşamaya devam ediyorlar.

    Belki de o “alaca at” tam olarak budur; insanın susturduğunu sandığı yaşam arzusu. Yorulsa da durmayan, kırılsa da yeniden ayağa kalkan tarafı… Bazı geceler durup dururken uzaklara dalmamızın sebebi de bu olabilir. Hiç gitmediğimiz yerleri özler gibi oluşumuzun, eksik bir şey varmış hissinin… İnsan bazen sadece yaşadığı hayatı değil, yaşayamadığı ihtimalleri de taşır içinde.

    Ve yine de bütün yorgunlukların arasında küçücük bir şey yetiyor bazen; bir şarkı, bir koku, eski bir fotoğraf ya da bir şiir dizesi… İçimizdeki o at yeniden koşmaya başlıyor. Sanırım insanı ayakta tutan şey tam da bu: İçinde hâlâ bir yere yetişmeye çalışan bir ruhun olması.

Şiir : Rüveyda | Rüveyda’ya Ağıt / Sezai Karakoç


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı