Huzurun Yabancısı🖇️

İnsan bazen en büyük haksızlığı kendine yapıyor.

Her şey yolundayken bile…

İçinden bir ses usulca fısıldıyor:
“Bu kadar gülme… Kesin ardından kötü bir şey olacak.”

Ne tuhaf değil mi?

Sanki mutluluk peşin ödenmesi gereken bir borçmuş gibi…
Sanki kahkahalarımızın bir bedeli varmış gibi…
Sanki kader, bizi çok güldüğümüz için cezalandıracakmış gibi…

Oysa mutluluk ile felaket arasında kurulmuş böyle görünmez bir bağ yok.

Ama zihnimiz bazen buna inanmayı seçiyor.

Belki de mesele mutluluğa inanmamak değil; ona alışık olmamak.

Çünkü insan, uzun süre fırtınada yaşarsa sessizliği bile tehdit sanıyor. Her gün dikenlerin üzerinde yürüyen biri, yumuşak toprağa bastığında dengesini kaybedeceğini düşünüyor. Acıya alışan ruh, huzuru yabancı bir misafir gibi karşılıyor.

İşte o yüzden bazen hiçbir sorun yokken bile içimizde bir huzursuzluk beliriyor.

“Kesin bir şey olacak.”

“Neden her şey bu kadar iyi gidiyor?”

“Bu sessizlik normal değil.”

Belki de ruhumuz kaostan beslenmiyor…

Sadece onu çok iyi tanıyor.

İnsan, tanıdığı duyguların içinde daha güvende hissediyor. Ne kadar yorucu olursa olsun, bildiği acıyı bilmediği huzura tercih edebiliyor. Çünkü belirsizlik, bazen huzurun kendisinden bile daha korkutucu geliyor.

Oysa huzur, sıkıcı değildir.

Huzur; alarm vermeyen bir kalbin sesidir.

Kendini sürekli tetikte yaşamaya alıştırmış biri için bu sessizlik önce ürkütücüdür. Çünkü yıllarca diken üstünde yaşayan bir zihin, rahatlamayı unutmuştur.

Belki de bu yüzden mutluluğu kendimize reva göremiyoruz.

Çünkü içten içe, onu hak etmediğimizi sanıyoruz.

Oysa mutluluk, ödül değildir.

Huzur da kusursuz bir hayatın hediyesi değildir.

İnsan bazen hiçbir gerekçe olmadan da iyi hissedebilir. Bazen sadece güneşin doğması, sevdiğin bir şarkı ya da içilen bir fincan kahve bile yeter.

Ve belki öğrenmemiz gereken en önemli şey şu:

Her kahkahanın ardından gözyaşı gelmek zorunda değil.

Her sessizlik fırtınanın habercisi değil.

Her güzel gün, kötü bir günün peşinatı değil.

Belki de ilk kez, mutluluğun kapıyı çalmasına izin vermeliyiz.

Onu korkuyla değil, misafirperverlikle karşılamalıyız.

Çünkü bazen hayat, biz kötü bir şey beklemeyi bıraktığımızda gerçekten güzelleşmeye başlıyor.


Şarkı : Rumaway / Aurora 🎶

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı