İçimde Kalan Mevsim 🌁

 En sevdiğim alıntılardan birinde Albert Camus der ki:

“Nefretin ortasında, içimde yenilmez bir sevgi olduğunu buldum. Gözyaşlarının ortasında, içimde yenilmez bir gülümseme olduğunu buldum. Karmaşanın ortasında, içimde yenilmez bir sakinlik olduğunu buldum. Tüm bunların içinde fark ettim ki kışın ortasında, içimde yenilmez bir yaz olduğunu buldum. Ve bu beni mutlu ediyor. Çünkü dünya üstüme ne kadar gelirse gelsin, içimde onu gerisin geri yollayan daha güçlü, daha iyi bir şey var demektir.”

Bu satırları her okuduğumda aynı şeyi düşünüyorum: Hayat, insanın elinden çok şey alabilir ama içinde büyüttüğü şeyi alamaz.

Çünkü bazı insanlar yaşadıklarıyla sertleşir, bazıları ise yaşadıklarına rağmen yumuşak kalmayı seçer. İşte asıl güç de burada saklıdır. İyiliğin kolay olduğu zamanlarda iyi olmak değil; kırıldığında da sevgiyi seçebilmek, yorulduğunda da umudu kaybetmemek, karmaşanın tam ortasında kendi iç sesini duyabilmektir.

Belki de olgunlaşmak, hayatın hiç canını acıtmadığı biri olmak değildir. Tam aksine, canın defalarca yanmasına rağmen içindeki güzel tarafları koruyabilmektir. Dünyanın seni kendine benzetmesine izin vermemektir.

Hepimizin hayatında uzun süren kışlar olur. Her şeyin üst üste geldiği, nefes almanın bile zorlaştığı dönemler… Ama insan bazen en çok da o kışlarda keşfeder içindeki yazı. Dışarıdaki mevsim değişmese bile, içinde filizlenen küçücük bir umut bütün dengeyi değiştirebilir.

Belki bu yüzden mesele, hayatın bize ne yaptığı değil; bizim, hayatın bize yaptıklarından sonra kim olarak kaldığımızdır.

Ve sanırım insanın sahip olabileceği en büyük zafer de budur: Dünya ne getirirse getirsin, içinde hâlâ sevgiyi, merhameti, umudu ve yeniden başlayacak cesareti taşıyabilmek.

Çünkü insanı ayakta tutan şey, fırtınaların hiç olmaması değil; her fırtınadan sonra içine dönüp, orada hâlâ yenilmez bir mevsimin yaşadığını fark edebilmesidir. 


Şarkı : Saturn / Sleeping At Last 🎶


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı