İzlerle Büyümek 🧬

Bir zamanlar travmalarımızla dalga geçecek kadar toyduk.

Belki gerçekten komik bulduğumuzdan değil; başka türlü taşıyamadığımızdan. İnsan bazen en ağır yükünü hafife alarak yürür. Çünkü acıyı ciddiye almak, onun gerçekten var olduğunu kabul etmek demektir. O yaşlarda ise kabul etmekten çok, unutmaya çalışıyorduk.

Sonra büyüdük.

Hayat ilerledikçe anladık ki bazı yaşanmışlıklar geride kalmıyormuş. Sadece şekil değiştiriyormuş. Birine güvenmekte zorlandığımızda, sevgiyi hak etmediğimizi düşündüğümüzde, en küçük tartışmada terk edilecekmiş gibi hissettiğimizde ya da sürekli güçlü görünmeye çalıştığımızda… Meğer konuşan biz değil, yıllar önce susturulmuş taraflarımızmış.

En tuhafı da şu…

Eskiden yaşadığımız olayları değiştirebileceğimize inanıyorduk. Şimdi ise değiştiremeyeceğimizi biliyoruz. Geçmiş aynı yerde duruyor; ne eksiliyor ne çoğalıyor. Sadece biz ona başka bir yerden bakıyoruz.

Olgunlaşmak bazen iyileşmek değildir.

Bazen sadece, yaşadığın şeylerin seni neden bugünkü insana dönüştürdüğünü anlayabilmektir. Her yaranın kapanmayacağını, bazı izlerin ömür boyu seninle yürüyeceğini kabul edebilmektir. Bu teslimiyet değildir; hayatın bazı gerçekleriyle kavga etmeyi bırakmaktır.

Bir zamanlar travmalarıyla dalga geçecek kadar toyduk.

Şimdilerde ise onları değiştirecek kadar güçlü değiliz belki; ama sonuçlarının hayatımızdaki yerini inkâr edemeyecek kadar olgunuz. Bazı yaralar kapanmıyor. İnsan sadece, bir süre sonra onlarla yaşamayı öğreniyor.


Şarkı : Familiar / Agnes Obel 🎶

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı