Kendin Gibi 🪞

Belki de Farklı Olman, Yanlış Olduğun Anlamına Gelmiyordur

Hiç düşündün mü?

İnsanlar bu kadar hesap yaparken, sen neden hâlâ kalbinle karar veriyorsun?

Neden birine inanmak sana hâlâ doğal geliyor da, bazıları önce şüphe etmeyi seçiyor?

Bazen bunun saflık olduğunu düşündüm. Kendimi, herkesin çözdüğü bir oyunu hâlâ kurallarına göre oynayan biri gibi hissettim. Sonra fark ettim ki mesele oyunu kazanmak değilmiş. Mesele, oyunu oynarken kendini kaybetmemekmiş.

Evet, insanlar seni hayal kırıklığına uğratabilir. İyi niyetin suistimal edilebilir. Verdiğin emek karşılık bulmayabilir. Ama bunların hiçbiri, iyi niyetin yanlış olduğu anlamına gelmez. Sadece onu hak eden insanlara yöneltmeyi öğrenmen gerektiğini gösterir. Çünkü zaman insana çok önemli bir şey öğretiyor: 

Kalbini değiştirmek zorunda değilsin. Sadece kalbinin kapısını herkese aynı kolaylıkla açmaman gerekiyor. Bir gün geriye dönüp baktığında, seni güçlü yapan şeyin herkese benzemek olmadığını anlayacaksın.

Aksine, herkes değişirken özünü koruyabilmiş olman olacak. Bu dünya belki zekâyı alkışlıyor. Ama güveni, merhameti ve samimiyeti hâlâ özlüyor.

Ve unutma…

İnsanların seni değiştirememesi, bazen senin en büyük başarındır. Çünkü en zor şey; kötülük gördükten sonra bile iyi kalabilmektir.

İyi kalmak, her şeye inanmak değildir.

İyi kalmak; yaşadıklarının seni acımasızlaştırmasına izin vermemektir.

Belki de bugün ihtiyacın olan şey, kendini başkalarıyla kıyaslamak değil. Kendine dönüp şunu söylemek:

“Ben bu dünyaya herkes gibi olmak için değil, kendim gibi kalabilmek için geldim.”

Ve inan…

Dünyanın en güzel izleri, çoğunluğa benzeyenler değil; kendi ışığını kaybetmeyenler bırakır.


Şarkı : Maskeli Balo / Yeni Türkü 🎶

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı