Kör Bahçıvan 👨🏽‍🌾

“Yazık, kör bahçıvanın bahçesinde açan goncaya.”

Bu sözü ilk duyduğumda ben de çoğu insan gibi düşündüm. Bir çiçeğin en büyük talihsizliği, onu göremeyecek bir bahçıvana denk gelmek olmalıydı.

Sonra fark ettim ki bu cümle, bahçıvan hakkında söylediğinden çok, onu söyleyen hakkında bir şey anlatıyordu.

Çünkü bazen tek bir bilgi, koskoca bir hüküm vermemize yetiyor.

“Kör.”

Ve zihnimiz gerisini hiç zorlanmadan tamamlıyor.

Göremez.

Fark edemez.

Kıymet bilemez.

İşte tam da burada yanılıyoruz.

Çünkü insan, bilmediği yerleri çoğu zaman önyargılarıyla dolduruyor. Eksik kalan bilgiyi merakla değil, varsayımla tamamlıyor. Sonra da o varsayımı gerçek sanıyor.

Belki de bu yüzden hayatımız boyunca insanlar hakkında, ilişkiler hakkında, hatta kendimiz hakkında bile bu kadar kolay hüküm veriyoruz.

Birini sessiz görünce ilgisiz sanıyoruz.

Birini güçlü görünce acı çekmediğini düşünüyoruz.

Birini eksik görünce sevgisinin de eksik olacağına inanıyoruz.

Oysa eksik olan çoğu zaman karşımızdaki değil; bizim bakış açımız oluyor.

Belki kör bahçıvan gerçekten goncanın rengini hiç göremeyecek.

Ama kim söyledi, bir çiçeğin değerini yalnızca renginin belirlediğini?

Belki o, toprağın ne zaman susadığını herkesten önce hissediyor.

Belki açan her tomurcuğu dokunuşundan tanıyor.

Belki de o gonca, gösterişten uzak ama özenin içinde büyüyor.

Ve belki de asıl mesele budur.

Çünkü değer vermek, bazen görmekten çok daha derin bir eylemdir.

Bu yüzden artık o sözü duyduğumda goncaya üzülmüyorum.

Aklıma başka bir soru geliyor:

Bir insanın kimin kıymet bileceğine karar verecek kadar, gerçekten onun hikâyesini biliyor muyuz?


Şarkı : Sultan-ı Yegah / Nur Yoldaş 🎶


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı