Yoruldun mu ?

 İnsanlar sana en son ne zaman “Yoruldun mu?” diye sordu?

Ne garip değil mi?

Çocukken düştüğümüzde herkes koşardı yanımıza. Dizimizdeki küçücük bir yara bile fark edilirdi. Büyüdükçe düştüğümüz yerler değişti. Artık dizlerimiz değil, kalbimiz kanıyor. Ama kimse görmüyor.

Belki de güçlü görünmenin en ağır bedeli budur.

İnsanlar seni hep bir şeylerin üstesinden gelirken gördükçe, bir süre sonra yorulabileceğini unutuyorlar. Hep çözüm bulan, hep ayakta kalan, hep başkalarını dinleyen kişi oluyorsun. Öyle ki, senin de bir gün “Ben bugün biraz dinlenmek istiyorum.” deme hakkın olduğunu kimse hatırlamıyor.

Oysa insan bazen yardım istemez. Sadece fark edilmek ister.

“Biliyorum, çok şey taşıyorsun.”

“İstersen biraz da ben dinleyeyim.”

“Yoruldun mu?”

Belki de en çok ihtiyacımız olan cümleler bunlar.

Çünkü insanı yoran, yalnızca omzundaki yük değildir. O yükü tek başına taşıdığını hissetmektir.

Belki bu yüzden bazı insanlar en çok geceleri yorulur. Gün boyunca güçlü kalabilmek için harcadıkları çabanın ağırlığı, sessizlikte omuzlarına çöker. Kimse görmez. Kimse bilmez.

Bu yüzden, etrafınızdaki insanların sadece gülüşlerine değil, sessizliklerine de kulak verin. Her “İyiyim.” gerçekten iyi olmak değildir. Bazen sadece anlatacak gücü kalmamıştır.

Ve kendinize de ara sıra aynı soruyu sorun.

“Ben gerçekten yoruldum mu?”

Çünkü bazen en çok ihmal ettiğimiz kişi, aynada bize bakan insandır.

Belki de bir insanın duyabileceği en şefkatli cümle, çözüm sunan uzun konuşmalar değil; içtenlikle sorulmuş iki kelimedir:

“Yoruldun mu?”


Şarkı : Kul / Suzan Hacigarip 🎶


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Boşver Be Yaşı Başı...

    Bir sabah aynaya baktığında fark ediyorsun. Göz kenarındaki o ince çizgiyi… Saçlarının arasına karışan o beyazı… İlk başta bir yabancılık hissi geliyor. “Sanki ben değilim” diyorsun. Oysa sensin. Yaşadıklarının, güldüklerinin, ağladıklarının, direndiklerinin bir izi sadece. Sonra bir gün bir cümle çalınıyor zihnine: Boşver be yaşı başı...  Ama bazı şeyleri insan böyle kolay öğrenmiyor. Ben de öğrenemedim. Kontrol etmeye çalıştım hayatı. İnsanları, ilişkileri, duyguları… Her şey “doğru” olmalıydı, “eksiksiz” olmalıydı. Sevdiğim insanlar bile bu düzenin içinde olmalıydı. Mükemmel olsun isterken, gerçeği kaçırdım. En yakın arkadaşımı… Belki de en saf, en gerçek bağı…  Kaybettim. Geriye büyük bir boşluk kaldı. Ne kadar doldurmaya çalışsam da dolmayan, içimde yankılanan bir eksiklik. İşte o zaman anladım; hayat kontrol edilecek bir şey değilmiş. Sevgi, kusursuz olunca değil, olduğu gibi kabul edilince kalıyormuş. Kaç bahar daha göreceğini bilmiyorken, neden bu ...
Devamı

Zamana Emanet🌬️

   Hepsini şimdi söylemeyeyim,  çünkü bazı suskunluklar zamana emanet edilir.  İnsan her seferinde anlatmayı dener ama bazen denemek yetmez. Kelimeler doğru olsa bile zaman yanlış olabilir. Ben yine de denedim. Yine olmadı. Bunu gördüm. Kabul etmek kolay değil ama görmemek daha zor olurdu.  Bazı şeyler çaba eksikliğinden olmaz sanılır. Oysa bazen fazla çabadan da olmaz. İnsan bir noktadan sonra anlar: zorladıkça uzaklaşılan bir yer vardır. İşte orada durmak gerekir. Susmak bu yüzden seçilir. Çünkü devam etmek, daha çok eksiltir.  Yine de içimde bir inanç kaldı.  Zamanı gelince olacak.  Bunu biliyorum.  Hayat, her şeyi aynı anda vermez. Önce eksiltir, sonra öğretir, en son belki geri verir. Ama geri verdiğinde aynı yerden değil, başka bir yerden tutar insanın elini. O yüzden şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmiyor.  Yine denk geleceğiz.  Aynı sokakta belki.  Aynı şehirde.  O bakışta bu kez başka bir şey olacak. Dah...
Devamı

Aşkın Yücelten Hali 🎆

 Bazı duygular vardır; insanın omzuna yük gibi çökmez de, içini hafifletir. Ben aşkı galiba en çok böyle hissettirdiğinde seviyorum. İnsanın içini biraz daha umutla dolduran, güne karşı isteğini artıran haliyle… Sabah uyandığında içinden perdeyi açmak geliyorsa mesela, gün biraz daha katlanılır görünüyorsa, insan sevildiğini hissettiğinde dünyaya da daha yumuşak bakabiliyor sanki. Belki de bu yüzden, sevginin insanın içinde yer açan tarafına daha yakınım ben. Kendi sesini bastırmadığın, kendini biraz daha “kendin” gibi hissettiğin hâline… “Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...” Belki de aşkın en güzel taraflarından biri biraz budur: İnsanın içinden yeniden “koşmak” gelmesi. Hayata, sabahlara, kendine… Birine baktığında içinde yalnızca korkuların değil, yaşama isteğinin de kıpırdaması. Ama aşk her zaman kolay bir duygu da değil elbette. Bazen yoruyor, bazen insanı kendi içinde bile kaybettiriyor. Bazı i...
Devamı